woensdag 15 februari 2012

Valentijnsdag - the day after


Kleine sneeuwvlokken dwarrelen als lichte veertjes door de lucht.
De wereld lijkt kleiner door het zachte witte donsdekentje dat over de straten en gebouwen valt.
Ze voelt hoe de wind speels haar lichtblonde lokken optilt en verwaaid.
Met een ongeduldig gebaar veegt ze het haar uit haar betraande ogen en plakkerige gezicht.
Ze kan het niet helpen, ze blijft maar snotteren. Zelfs het idyllische uitzicht vanaf de Martinitoren kan haar niet bekoren vandaag. Balancerend op haar tenen kijkt ze met een vertroebelde blik door haar tranen naar beneden.

Ze had het “Wegens verbouwing gesloten” – bord genegeerd en was over de hekken geklommen.
Het was rustig op de vroege morgen, waarschijnlijk ook door het winterse weer, maar daar was ze wel blij mee. Geen pottenkijkers of betweters die haar van haar voorgenomen plan af wilden houden. Nee, ze had het wel gehad, klaar was ze er mee. Nog nooit had ze zo'n vernederende Valentijnsdag gehad. Geen bloemen, geen bonbons, zelfs geen kaartje van een anonieme aanbidder!
Uitgerangeerd was ze. Niet meer aantrekkelijk genoeg om nog mee te doen met het grote flirtspel. Niet goed meer in de markt liggend op haar vijfentwintigste, hoe triest. Basta!

Ze voelt hoe de broze stenen onder haar voeten langzaam afbrokkelen en begint toch wel enigszins in paniek te raken. Wie zal haar hier vinden, zal het lang duren voor ze haar missen en hoe zal ze er in godsnaam bij liggen? Hevig snikkend leunt ze een beetje voorover.

Ze schrikt van een barse stem achter haar.

'He, ben je nou helemaal gek geworden! Kom onmiddellijk van die toren af!'
Ze verliest haar evenwicht, valt voorover en ziet hoe de grond in sneltreinvaart naar haar toe lijkt te komen.

De aannemer rent naar het blondje en ziet dat ze plat op haar neus terecht is gekomen, hij staat iets of wat uit het lood. Voor de rest lijkt het mee te vallen.

'Ben je nou helemaal besodemieterd dame! Weet je wat het kost om die toren weer te herstellen!'

Voorzichtig staat ze op en beseft dat het toch niet zo'n goed idee was.

'Nou, maak je dat je weg komt voor ik de politie bel!'

Verschrikt kijkt ze de man aan, zijn woedende ogen spreken boekdelen.
Toch vind ze hem op een bepaalde manier woest aantrekkelijk.
Terwijl ze langzaam achteruit loopt knipoogt ze naar de man.
Ze ziet hoe zijn ogen verzachten en slaakt een intense zucht. Gelukkig is nog niet alle hoop vervlogen.

De aannemer schudt zijn hoofd en kijkt op zijn tekening.
'Veel interactiever moet het toch niet worden!'


©José '12 ;)
Fictie






Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen