Grote schoonmaak …
Kokhalzend komt hij de mahoniehouten
trap af, hoe verder hij naar beneden komt hoe doordringender de stank
wordt.
'Ongelooflijk dat ik dit überhaupt nog
tolereer!' schreeuwt hij in de echoënde ruimte van de hal.
De eens zo verwelkomende sfeer van de
entree naar hun paradijs is verloederd tot een armetierig aandoend
varkenshok dat qua geur nog beter te harden is dan de putlucht die
hier overheerst. Onvoorstelbaar hoe de mens zich kan laten gaan als
het eenmaal een doel voor ogen heeft.
Als hij de laatste trede omlaag neemt
stapt hij met zijn geruite bordeelsluipers in een poel drab en
viezigheid en begint spontaan over te geven.
Vastbesloten was ze, geen levende
ziel die haar van gedachten kon veranderen. Ze eiste een makkelijke
eetkamerstoel op en zaagde met een zevengatenzaag een gigantisch gat
in de zitting. Wat erin gaat moet er tenslotte ook uit was haar
uitleg toen hij haar verbijsterd aanstaarde. Eerst dacht hij nog dat
dit wel een voortvloeisel zou zijn van die rare boeken die ze hem ook
door de strot had geduwd.
'Hier, lezen! Daar zou je nog wel
eens wat van kunnen leren!'
Braaf was hij eraan begonnen maar
het enige dat hij leerde was dat sommige schrijvers niet eens
fatsoenlijk kunnen spellen, laat staan een adequate zin vormen.
Misschien sloeg ze nu door en creëerde ze een nieuwe vorm van SM.
Geen idee! Echt kinky kon hij deze situatie niet noemen.
De stoel moest in de hal komen te
staan naast de voordeur waar ze door het zijraam naar buiten kon
kijken, het gat in de zitting werd voorzien van een emmer.
Verbouwereerd had hij haar gevraagd wat ze in hemelsnaam van plan
was.
'Ik wacht op een postpakketje,' zei
ze 'En geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om van mijn plek te
wijken!'
Hij bekeek haar vette grijze
slierten en de alsmaar groeiende waas op haar bovenlip. Hij
realiseerde zich dat zijn vrouw door de jaren heen steeds meer op een
figuur uit Het land van ooit begon te lijken, Kos met de snor, maar
die was waarschijnlijk menslievender dan dit exemplaar.
Met een snelle blik
controleert hij eerst of haar armen nog stevig vastzitten en trekt dan
met een felle ruk de duct tape van haar mond, hopend op een spontane
waxbeurt. Meteen begint ze weer te foeteren en te schelden en hem in
de rondte te commanderen.
'Vuile niksnut! Je
zou eens wat vaker die emmer leeg kunnen maken, dat was de laatste
druppel, je zorgt maar dat je dat mens aan de telefoon krijgt!!'
Behendig ontwijkt hij haar rondvliegend speeksel.
'Het lijkt me
makkelijker om je niets meer te eten en te drinken te geven! Je lijkt
wel vergroeid met die stoel. Je stinkt een uur in de wind en ik kan
het spinrag om je heen zelfs niet meer verwijderen met de grootste
plumeau die er op deze aardkloot te vinden is. Je onderlijf zit zo
vastgeplakt aan je eigen viezigheid dat ik nog op zoek moet naar een
gleufgluurder die voor een habbekrats wel aan huis wil komen om je
los te weken of te snijden.'
Haar ogen spuien
vuur als ze hem aankijkt.
'Luister, ik heb je
gewaarschuwd dat ik geen idee heb hoelang het duurt eer haar nieuwe
boek wordt bezorgd. Je zou op zijn minst wel eens even kunnen
informeren of het al onderweg is. Maar ik moet en ik zal hier zijn
als die verrekte postbode eindelijk eens over de brug komt met zijn
pakje. Het lijkt wel of hij me steeds uitlacht als hij voorbij loopt,
de klootzak zal het toch niet achterover gedrukt hebben? Wat sta je
daar nou met een zuur gezicht te kijken man! Breng me liever koffie
en iets te eten voor ik hier nog sterf door jouw nalatigheid! Wacht
maar tot ik los kom, een hulpeloze vrouw vasttapen met die gore duct
tape van je. Je moet niet denken dat ik zomaar over me heen laat
lopen miezerig mannetje dat je bent.
Het geschreeuw
fluit als een stoomlocomotief door zijn oren. Hij voelt woede in zich
opborrelen vanuit zijn binnenste alsof er een vulkaan op uitbarsten
staat. Vers aangemaakte lava die kokend door zijn aderen vloeit en
een uitweg zoekt. De zachtaardigheid die hem zo kenmerkt smelt en
afschuw en razernij nemen bezit van zijn handen. Hij grijpt haar
hoofd en rukt het krachtig achterover, haar wijd openstaande mond
lijkt ineens bevroren. In een reflex grist hij de plumeau van het
steigerhouten haltafeltje en ramt hem met een noodgang haar strot in.
Haar woeste hoofdschudden wordt geremd door het plastic handvat dat
grotendeels verdwenen is in haar keelgat. Stilaan lijkt er minder
beweging in haar te zijn. Hij laat haar eindelijk los en klotst door
de viezigheid om haar heen en bekijkt haar grauwe gezicht. Ongeloof
ziet hij in haar uitpuilende ogen en hij moet stiekem een beetje
lachen om de gekleurde vezeltjes die tussen haar tanden zijn blijven
steken.
'Mooi, een zachte
dood en op het nippertje nog even geflost'.
Als de deurbel zijn
lachje overstemt opent hij de deur met een zwierige beweging.
'Hé hallo. Mijn
vrouw zat al op je te wachten!'
Hij neemt het pakje
aan en scheurt het karton open.
'Ahhh, dat is nog
eens aardig van haar om het eerste exemplaar aan mijn vrouw op te
dragen.
Kijk, de tweede
thriller van Liesbeth van Kempen. Mooie stoere cover en de titel is
zeer sterk gevonden'.
Ooit
De postbode wankelt
achteruit en neemt zijn telefoon uit zijn zak.
'Politie?'.................
©José Oktober
2015
(Kort fictief verhaal geïnspireerd door een aantal verkregen woorden van:
Meligheid beheerst soms mijn schrijfsels ;-))
