XMas ...

Tevens wil ik jullie weer bedanken voor het bezoeken van mijn blog en de fijne - lieve reacties!

Ik voel met jullie dan ook een soort van ;

Verbondenheid

Subtiel kaarslicht werpt een lange schaduw

op de kunstzinnig gevormde ballen

Sfeervol gedekt de grote tafel

er is voldoende plek voor ons allen

Samenzijn met je naasten

Gezelligheid staat voorop

Ontspanning, warmte en liefde

geen sores aan je kop

Een tijd van saamhorigheid

geen plek voor chagrijn

Voor mij persoonlijk,

zou het altijd kerst mogen zijn

Heel veel liefs en alle goeds! ♥

©José

Mailen voor Dummies 3.0

Mailen voor Dummies 3.0

Laat ik voor de overzichtelijkheid, die ik zelf onderhand kwijt ben, eerst even beginnen met uitleggen waar het om draait. In een huishouden gaan wel eens van die elektrische apparaten het hoekje om. Volgens mij om het gezellig te houden, doen ze dat vaak met meerderen tegelijk in een korte periode. Herkenbaar? Wet van Murphy zeggen ze dan, shit happens.

Zo ging onlangs onder andere ook onze tv naar een betere wereld (milieustraat in dit geval). En dan komt in mij de TN-er natuurlijk bovendrijven. De typische Nederlander googelt zich een slag in de rondte, kijkt en vergelijkt als een van hondsdolheid bezeten keffertje en bijt zich vervolgens vast in de laagste prijzen voor een goede kwaliteit. Want ja, hey, ik ben toch niet gek dat ik meer ga betalen dan nodig? Precies, die ja. Ik plaatste mijn bestelling in hun webshop en de dag erna werd de tv al geleverd. Een piece of cake om het ding aan de praat te krijgen en een beeld en geluid waar je U tegen zou kunnen zeggen. Super, er kon weer gekeken en geluisterd worden. 

Netjes via de mail kreeg ik de reeds betaalde rekening en in een volgende mail gebruiksaanwijzing en aanverwanten. Nog maar een mail waarin zich de garantievoorwaarden etc. bevonden. Erg doeltreffend die MediaMarkt … dacht ik toen nog.

Na een week kreeg ik wederom een mailtje;

Hartelijk bedankt José (yes ze kennen mijn naam zelfs, wat lief!) voor je aankoop. 

We hopen dat je tevreden bent, zo ja … zou je dan een review willen plaatsen bij desbetreffend artikel? Dan maak je ook nog kans op een leuke cadeaubon (of iets van die strekking).

Gaaf, ze hebben zelfs de link naar het artikel erbij staan – hoef je zelf niet te gaan struinen. Makkelijk. Normaal doe ik zoiets niet zo snel (wel bij boeken natuurlijk zoals jullie wel weten ;-)).

Ik klik de link aan en kom terecht bij de tv, niet verder nadenkend begin ik de pluspunten in te vullen. Minpunten had ik nog niet ontdekt. Zo gezegd, zo gedaan – niet meer dan lof in feite.

Ik verzend dus de review en laat het er verder bij.

Een week!!!! later krijg ik ineens een ware mailbom, een gigantische explosie in mijn inbox. Allemaal van de MediaMarkt. In één dag, zelfs binnen een half uur! Het zal toch niet waar zijn! Zou ik nu echt eens het geluk hebben dat ik een cadeaubon heb gewonnen?!??

HA! Wat een teleurstelling, mijn review werd geweigerd! OH MY GOD, waarom???

Nou, gewoon omdat mijn review bij een ander serie-nummer van hetzelfde merk terecht was gekomen – hoe dan? Hun hadden me toch de link gestuurd? Jammer dan, ik laat het er bij en doe niet eens meer de moeite om het goede masjien te zoeken.

De volgende mail echter noopt mij tot het fronsen van mijn beide wenkbrauwen.

Beste mevrouw, meneer (Dju, nu willen ze me zelfs niet meer kennen!)

We hebben een review die onlangs door u is geplaatst verwijderd. Uw taalgebruik en negatieve bewoordingen konden wij helaas niet laten staan.

HUH?!

Oké, ik heb toch echt de lagere school gehad en de MAVO doorlopen, zij het met een jaartje meer dan gemiddeld, en ook nog volgens mijn mentor met een talenknobbel – maar ik kan me vergissen hoor MediaMarkt. Ik weet misschien niet exact het verschil tussen pluspunten en negativiteit, dat zal dan wel de leeftijd zijn, het is namelijk al even geleden dat ik naar school ging. Dus mijn oprechte excuses dat ik de foute tv de hemel in prees, zal het nooit meer doen (en dat meen ik uit de grond van mijn hart).

Maar er was er nog een …;

Beste mevrouw, meneer (weer die ijskoude bejegening he!)

Onlangs heeft u een klacht ingediend bij de klantenservice, we nemen uw klacht serieus en gaan er zo snel mogelijk mee aan de slag.

Huh?! Huh!!?? DubbelHUH?

Oké, nu ga ik dus echt staan bibberen in een hoekje, het gore lef van mij om de klantenservice hier over lastig te vallen?????!

Ik struin mijn brein af naar lekkages en kom tot de conclusie, na grondig onderzoek in mijn outbox, dat ik toch echt al na die eerste foutplaatsingsmail geen enkele poging meer heb gedaan om nog in contact te komen met de MediaMarkt. 

Zal ik dan toch gek zijn? Ik sla aan het twijfelen maar zie nog een mail in mijn inbox en haal opgelucht adem. Slechts enkele minuten na de klantenservicemail heb ik er nog een van de klantenservice.

Zal vast een excuus zijn voor de overkill en de verwarrende mails.

Beste mevrouw, meneer (Diepe zucht om zoveel apathie hunnerzijds)

Hopelijk heeft de klantenservice uw klacht op een goede manier kunnen oplossen.

Waaaaat!!??

Nou breekt mijn klomp en ik scheld zelfs een beetje op een "nette" manier, zoals me geleerd is geloof ik, tegen mijn beeldscherm.

Ik vraag me soms af of ik niet beter ook nog HAVO had kunnen doen, dan had ik deze chaos misschien toch begrepen.

Laat maar zitten denk ik nog, boeiend.

Het was inmiddels weer wat gezakt, koste me een week ongeveer maar ja. Ik heb de hele donderse boel aan mail verwijderd en ga weer gewoon verder met leven ;-)

Wat schertst mijn verbazing?

Yes vandaag weer mail, ze kunnen me toch nog niet zo goed missen volgens mij.

Beste José (slijmbal!!!)

(Letterlijke copy/paste);

Kort geleden heb je contact gehad met onze klantenservice. Wij hopen dat wij jouw vraag of klacht naar tevredenheid hebben opgelost.

Wij willen onze klantenservice blijven optimaliseren en jij kunt ons hierbij helpen! Wij zouden het zeer op prijs stellen wanneer je een aantal vragen wilt beantwoorden. Het invullen van de vragenlijst duurt gemiddeld 2 minuten.

En ja hoor, er staat zelfs een link bij waar ik voor het gemak maar op hoef te klikken!!!

Ben ik nu gek of hunnie? Optimaliseren? Serieus?

Beste CEO van de MediaMarkt (al betwijfel ik of u dit onder ogen krijgt!)

Mijn naam is mevrouw José, José voor intimi, en ik vraag mij af hoe uw mailing werkt.

Zit daar gewoon een doorsnee mens achter een toetsenbord waar door slijtage de letters van ontbreken? (U verkoopt ze zelf hoor; hint!)

Heeft u een gedresseerd aapje met zo'n kek mutsje?

Of wellicht een state-of-art robotje met lichte schade aan de kabeltjes?

Hoe dan ook, graag solliciteer ik hierbij naar de functie van mailvrouw. Ik heb geen enkele opleiding of wat dan ook die zelfs maar in de richting van ICT komt. Maar dat maakt blijkbaar niet zo heel veel uit als ik dat persoonlijk even mag inschatten. Ik vraag echt niet het onderste uit de kan maar ik dacht zelf aan een salaris dat in de buurt komt van een tonnetje of 2 per jaar, mag uiteraard bruto zijn zodat ik onder de Balkenende-norm blijf.

Toch moet ik u ook nog oprecht complimenteren, u bent een zeer groen bedrijf.

Als u me namelijk al die mail per gewone post, op papier, had moeten sturen, was er weer een regenwoud gesneuveld. Dus chapeau! U ziet dat ik graag met u mee denk, want hey, ik ben echt niet gek!

P.s.

Mijn droger heb ik in een gewone winkel besteld, die zijn niet zo tijdrovend qua contact leggen.

M.v.g.

Mevrouw José

©José (<---- that's my name ;-))

november 2017

Het museum van de vrouw

                           (Bron: Museum van de vrouw) 

 

Het museum van de vrouw.

Het is druilerig weer in het Midden-Limburgse land, zeg maar gerust baggerweer!

Terwijl de regen af en toe met bakken uit de bewolkte hemel valt rijden we naar Echt, een dorpje met een historie.

Dat het geen weer is om zomaar wat rond te banjeren snap je wel. Maar we gingen met een andere reden, het Museum van de vrouw ligt in Echt.

Een klein museum gevestigd in een prachtig pand ongeveer naast de kerk. Voldoende parkeerplekken, mits er geen mis aan de gang is denk ik zo ;-) Museum is op de begane grond en zeer goed toegankelijk ook voor rolstoelen.

De thema's van de tentoonstellingen zijn wisselend, voor nieuwtjes en weetjes over het actuele thema of de geschiedenis kun je ten alle tijden terecht op de site – maar ook op Facebook, Twitter en Instagram ….

Als klap op de vuurpijl kregen we bij binnenkomst een zeer leuk boekje in het kader van Internationale Vrouwendag over Lingerie door de jaren heen – door Floor van der Plas. Onderkleding vanaf 1850 tot nu.

Dit jaar is het thema grote gezinnen door de tijd heen.

Vroeger was het geen uitzondering als een gezin veel kinderen had. Vooral het katholieke zuiden waar de pastoor gerust naar je huis kwam en vroeg of er niet nog meer schaapjes aan zijn kudde toe te voegen waren en hij meteen informeerde of er niet een beest geslacht was waar hij dan het beste stuk van meenam. Het respect (en misschien ook wel een beetje de schrik) voor meneer pastoor was behoorlijk groot toentertijd.

Aangezien de anticonceptie nog niet echt aan de orde was en de bedjes van de mensen megaklein, is het niet verwonderlijk dat er wel gezinnen bekend zijn met 15 kinderen of meer zelfs …. De kuddes van pastoor waren dan ook best groot zeg maar ;-)

Het museum is dan niet echt groooot, maar de beleving is dat zeer zeker wel.

Als je in mijn leeftijdscategorie zit ken je vast wel de verhalen van je moeder/vader, oma/opa of tantes en ooms. De gezelligheid komt dan als eerste altijd naar boven maar ook in sommige gevallen de struggle om je kinderen gekleed en aan het eten te houden. Geen luxe maar toch plezier en saamhorigheid, de sporadische extraatjes in de vorm van bijvoorbeeld de zondagmiddagen waar er muziek was en er gedanst en gelachen werd. Terwijl er doordeweeks keihard gewerkt moest worden en het naar school gaan eerder een uitje dan de tegenwoordige plicht. Je mocht van geluk spreken als je naar school kon en wat leren, met name het lezen en schrijven was een grote stap naar de toekomst hoor ik vaak. Lezen vergrootte je wereld en kon je naar plekken brengen waar het goed toeven was bijvoorbeeld.

Een geweldige tentoonstelling die clever is opgebouwd en waar je ogen tekort komt alleen al door de leuke details. Overal waar je kijkt wordt je terug geteleporteerd in de tijd en kun je lezen in welke jaren er bepaalde dingen ontdekt of uitgevonden zijn. Je wordt bij binnenkomst meteen welkom geheten door meneer pastoor die omringd door heilige boeken en geschriften met een doos sigaren aan zijn tafeltje zit (een pop natuurlijk, geen echte pastoor;-)).

Vervolgens de door de kerk zo gehate anticonceptie. Jesus Christ wat een methodes hadden ze vroeger!!

Dan de geboorte en ga zo maar door. Gefascineerd hebben we rondgelopen en genoten van de trip down memory lane in voorwerpen, verhalen en informatie.

Spelletjes, gebruiksvoorwerpen, kleding, meubeltjes en teveel om op te noemen.....

Na onze ontdekkingstocht was er nog gelegenheid om in de “gooj kamer”, zoals ze vroeger de kamer noemden waar alleen op hoogtijdagen vertoefd werd, koffie met echte Limburgse vlaai genieten. En niet zomaar een stuk vlaai uit een rek getrokken, nee de vlaai werd kakelvers bij de iets verderop gelegen Echter bakker gehaald. Waar vind je dat nog?

Al met al een paar verschrikkelijk leuke uurtjes. Als je ooit in de buurt of in de gelegenheid bent om er naar toe te gaan zou ik dat zeker eens doen! En neem dan zeker je moeder/oma/tante(s) of vriendinnen mee, je zult er geen spijt van krijgen.

Een aantal foto's die ik maakte heb ik in een collage geplakt, maar wilde geen spoiler zijn door alles te laten zien – ontdek het zelf maar, das veel leuker ;-)

Museum van de vrouw

©José

FEEST!!!

Na twee dagen stuiteren ben ik weer enigszins op deze aardkloot belandt met beide maten 39.

Wat nu weer zul je denken.

In April duidde Karin (vriendinnetje van Schrijverskring Ospel) ons erop dat Bibliocenter Weert in samenwerking met Bullseyepublishing en het RICK – een schrijfwedstrijd organiseerde in verband met de Spannende boeken weken in Juni.

Het thema was uiteraard Spanning (in al zijn facetten). We konden ter inspiratie ook gebruik maken van de kunstwerken van de cursisten van RICK. Voorwaarden waren er natuurlijk ook; een kort – spannend verhaal in minimaal 750 woorden en max 2000 woorden. Amateurs die graag schrijven konden hun hart ophalen, max twee verhalen per deelnemer mocht je insturen.

Aangezien er dan meteen van alles door mijn hoofd gaat spoken qua verhalen vond ik het nog een hele klus om op gang te komen. In de eerste plaats omdat ik altijd denk van; wie zit er überhaupt op mijn verhalen te wachten en in de tweede plaats vind ik het een ramp om een einde aan mijn verhalen te breien.

Karin en ik hadden in die tijd een behoorlijk melige mail-wisseling waarin we de meest absurde dingen de revue lieten passeren waar we uiteindelijk allebei wel een deel van de inspiratie uithaalden voor onze verhalen – hoe onnozeligheid inspirerend kan zijn – tis wat ;-)

Toen ik uiteindelijk na veel schrappen en herschrijven en peentjes zweten over het aantal woorden klaar was had ik in beide gevallen respectievelijk 1999 en 1998 woorden. Ik durfde er eigenlijk niet eens mijn naam onder te zetten bang dat ze klakkeloos alles zouden dumpen omdat mijn naam dan weer net over de 2000 zou opleveren – waar je je al druk om kunt maken ;-)

Ik had zelfs al gedroomd dat de jury zou zeggen dat ik hier niet thuishoorde en dat ik mijn verhaal maar naar de Bouquet reeks moest sturen – geweldige dromen heb ik soms ;-)

Verstuurd dus – mijn allereerste schrijfwedstrijd en ik was na het verzenden ineens heel relaxed. Ik maak me nooit illusies, vind het meestal allemaal net niks of niet goed genoeg maar ja – wachten tot 26 juni tot de uitslag.

Zondagmiddag togen we dan ook met zonder zenuwen naar de bieb ;-) Ook Robert – blogmaatje en verhalenverteller stuurde zijn eerste schrijfwedstrijdverhaal in. We waren voor de gein al speeches aan het voorbereiden toen we hoorden dat er tientallen inzendingen waren. We werden steeds meliger en hadden het idee dat we wel meteen naar huis konden met ons goei fatsoen ;-)

Oh ja, de wedstrijd – 3 hoofdprijzen en in totaal 10 winnaars met de “pakkendste verhalen”.

Deze verhalen zouden in een verhalenbundel komen met de naam “Dansende duivels”.

Daar zaten we dan en op het moment dat de bekendmaking van start ging begon het ineens te flitsen en te onweren – hoe toepasselijk! In willekeurige volgorde werden de 7 gelukkigen wier verhaal in de bundel staat naar voren geroepen en de eerste die ze naar voren riepen was Robert! Als je ooit iemand verbaasd hebt zien kijken was dit waarschijnlijk nog een graadje erger. Geweldig!

Ook Karin werd er meteen bijgeroepen, maar van Karin hadden we al stiekem voorspeld dat ze er zeker bij zou zijn. En echt echt echt waaaar – daar werd ineens mijn naam geroepen en ik zakte zowat door mijn stoel van verbazing!!

 IK sta in de bundel! *Strooit met confetti!* 

Ik kreeg een onnozele grijns op mijn gezicht volgens mij en die is er nog steeds niet helemaal vanaf!

Mijn verhaal “Valse expressie" werd dus goedgekeurd door een (bedankt lieve! ;-)) jury bestaande uit Tineke Prins (Dramateacher), Rob van de Meulenhof (van Bullseyepublishing) en Bas Rompa (zelf een zeer begenadigd schrijver!) .

Dit verhaal kan ik hier uiteraard niet op mijn blog zetten maar het andere ingestuurde verhaal zal ik er wel opzetten . Wordt vervolgd.

Al met al kwamen er nog drie kanjers van winnaars uit als nummer 3 – 2 en 1. Gefeliciteeeerd!!

 En de tien gelukkigen met Bas Rompa - Rob van de Meulenhof en Wethouder Geert Gabriëls van de gemeente Weert. 

(Speech: - ;-)))

Bij deze wil ik iedereen bedanken die me geregeld onder mijn kont schopt of leuke reacties heeft op mijn soms wat onnozele verhaaltjes en vooral de Bieb voor de superontvangst met altijd heerlijke koffie!

Dank ook jullie blogmaatjes die toch steeds maar weer mijn chaotische waterval aan woorden lezen! xXx

Ook de reacties op mijn facebookbericht zijn een opsteker – word ik blij van!

*Loopt achteloos weg over de rode loper*  XD

Conclusie: Je krijgt een energieboost van jewelste als je onverwacht iets van jezelf gedrukt ziet staan in een echt boekje! Kolere …. (excusez le mot ;-))

Heb je interesse in de bundel (68 pagina's met spannende verhalen van de winnaars) dan kun je die hier eventueel bestellen -----> KLIK

Check ook eens de facebookpagina's voor meer leukigheid:

Bibliocenter Weert ----> KLIK

Bullseyepublishing Weert ---> KLIK

RICK ---> KLIK

 

Voor meer schrijfsels van Schrijverskring Ospel -----> KLIK

en voor onze Facebookpagina -----> KLIK

Het was een topmiddag!

©José juni 2016

Moordwijven - 1

Moordwijven – 1

Het klinkt als een stel moordlustige dames die alles op hun pad verpulveren met de meest gruwelijke wapens en daarbij niets en niemand ontziend een bloederig spoor trekken door de wereld van het kwaad ….

HA!!! Tuurlijk slaat mijn fantasie weer eens op hol, mijn kronkelige brein dat zomaar beelden produceert zonder dat het de rest van mijn intelligentie even raadpleegt … ahum.

Moordwijven – Inderdaad ze laten een bloederig spoor na, maar dan wel heel erg fictief!

Een groepje enthousiaste Nederlandse thrillerschrijfsters die een duivels pact sloten, nou ja – een samenwerkingsverbond in ieder geval.

De boekenwereld is naar mijn idee ontiegelijk vol van goede schrijvers en daardoor zou je verzuipen in het aanbod dat in de schappen ligt of te downloaden is als E-book. Vooral de gelouterde grote/wereldberoemde schrijvers worden het meest gepromoot, niets mis mee natuurlijk. Maar dat vind ik op mijn beurt dan wel een gemiste kans.

Debutanten bijvoorbeeld, ik hou er van! Iets of iemand leren kennen dat/die (nog) onbekend is kan vaak heel prettige verrassingen opleveren. Tal van voorbeelden te noemen van schrijvers die in no-time wereldwijd geliefd en geroemd werden. Maar ze moesten natuurlijk wel eerst even ontdekt worden!!

Bekend is wel dat een boekhandel/winkel vaak op safe inkoopt en daarom zul je ook niet zo vaak een debutant in stapels in een winkel zien liggen. Jammer eigenlijk!

Er zitten soms echt wel juweeltjes tussen die dan pas gelezen gaan worden als het goed gepromoot wordt, of dat nu door uitgevers – bloggers of schrijvers zelf gedaan wordt. Een hels karwei als schrijver lijkt me dat. Je hebt niet voor niets je ziel en zaligheid in een boek gestopt, het lef gehad om het uit te (laten) geven. Petje af daarvoor. Het zal niet altijd alleen maar hosanna zijn in hun schrijfwereld.

Maar goed – ik dwaal af zoals gewoonlijk.

Deze dames (Moordwijven) zijn vastbesloten hun goede werk voort te zetten en elkaar daar waar mogelijk is te ondersteunen. Super dat ze zo collegiaal zijn en elkaar iets gunnen.

En dat verdient wel enige aandacht in deze “harde tijd” – althans dat vind ik dan ;-)

De challenges vliegen je in januari altijd om de oren qua lezen. Normaal gesproken laat ik me echt niet opnaaien en lees alles wat los en vast zit en zoveel of weinig als ik wil :-P

Maar ook ik liet me verleiden tot de Hebban Reading Chalenge 2016 waar je ook allerlei categorieën kunt afvinken etc.

Voor mezelf (hoe vaak heb ik dit intussen al gemeld overal? ;-)) ga ik de Moordwijven erbij nemen als challenge. Hun initiatief verdient wel aandacht naar mijn idee.

Ze zullen dus waarschijnlijk nogal eens voorbij gaan komen op mijn blog in de vorm van een boek.

Ik heb er net een verslonden waar ik een aparte post van ga maken – en eentje die ik graag in de herhaling doe.

Moordwijven zijn te volgen op:

Facebook ----> KLIK

Twitter ----> KLIK

Hebban ----> KLIK

Mijn motto dus – lees eens out of the box en ontdek pareltjes van eigen bodem.

Gegroet lezers en laat je nooit uitdagen voor het een of ander – dat doe ik ook nooit ;-)

©José Januari 2016

Leeshonger

Zoals jullie misschien gemerkt hebben ben ik even heel erg druk met andere dingen.
Bloggen schiet er daarom helaas een beetje bij in, mijn leesvoer en muzikale vrijdag updates mis ik behoorlijk!!
Zoals het er nu naar uitziet kom ik volgende maand gewoon keihard terug, of je nu wil of niet ;-)
In de tussentijd kunnen jullie mijn (en andere SKO-leden) schrijfsels lezen op: 

KLIK ---> SchrijversKringOspel 

Of je volgt ons gezellig via onze: 

KLIK --->  Facebookpagina

Ondertussen las ik met rukken en stoten de afgelopen anderhalve maand toch nog een paar boeken van een paar superhelden (de mijne wil dat zeggen ;-))
Aanraders??? Jazeker!! Maar ik kan jullie even niet uitgebreid vertellen waarom dan wel, maar diegenen die mijn smaak een beetje kennen hebben waarschijnlijk ook geen verdere uitleg nodig :-P

Tess Gerritsen natuurlijk. Haar nieuwste is weer om op te freten!

 
 



















De quote op de cover van Tess Gerritsen komt van mijn Held David Baldacci die zelf ook weer een weergaloos nieuw deel met Will Robie in de hoofdrol schreef - De Schuldigen.

 




















En van James Patterson - De veertiende leugen  Een nieuw deel van de Women's Murder club.
Maar die viel me eerlijk gezegd een beetje tegen, misschien moet je een sterk concept op zijn hoogtepunt afkappen, maar ja dat is mijn mening. Het leest sowieso wel lekker weg, maar wat minder spanning dan anders zeg maar.

Verder nog even een vraag aan al die creatievelingen die hier ooit verzeild raken ;-)
Ik heb een plastic zak vol bolletjes garen van allerlei diktes en pluimages gekregen, iemand enig idee wat ik hier van kan maken? Iets met lappen breien of haken voor de Zonnebloem zei al iemand maar ik heb geen flauw idee hoe groot die lappen of lapjes mogen/moeten zijn.
Alle suggesties zijn welkom, als het maar niet te ingewikkeld wordt want daar heb ik het geduld ff niet voor :-P

 

Verder wens ik jullie een fijn weekend (ben wat vroeg maar de bedoeling is goed ;-)) en een leesbaar en creatief weekje/maandje - Time flies (hoop ik!)

Dikke knuffel voor iedereen die me mist, binnenkort zou je wensen dat ik mijn mond weer eens even dicht hield :-P 

xXx 

 

Observerende beeldvorming

Observerende beeldvorming

Zomaar een willekeurige wachtkamer in een willekeurig ziekenhuis waar wachten observeren wordt en je fantasie op hol kan slaan. Afbuigen naar verbeelding of gissen, voor mij een beeldend tijdverdrijf.

Waar interieurgoeroes een bepaald kleurenspel hebben geprobeerd te realiseren dat rust en eenvoud uitstraalt, maar dat hier en daar echter toch kil aandoet. Het verbetert niet echt de emotie van je op je gemak voelen, maar laat je in de waan dat er in ieder geval geprobeerd is met je mee te denken.

Een ietwat treurige ruimte opgeleukt met een warme paarse tint in de vorm van enkele stoelen.

Een industrieel aandoende kapstok die er maar verlaten bijstaat nu de temperaturen nog aangenaam warm zijn, zijn schaduw op de muur lijkt zijn enige medestander.

Een hoekje waar een robotachtige kast je vertelt dat je een bakkie troost kan nemen om vooral je angstige momenten radicaal te bestrijden met de hoognodige cafeïne. De sterkte lijkt te zijn aangepast aan het stressgehalte waardoor je uiteindelijk ook nog de aandrang krijgt om te moeten plassen en zit je daar weer over te dubben. Moet ik nu gaan of word ik zo meteen geroepen terwijl ik een halve gang verder ben en het niet hoor? Toch maar even ophouden en benen over elkaar?

Om je heen kijkend zie je mensen diep in gedachten of verdwaald in hun eigen wereldje vol vragen.

De stilte is oorverdovend, soms verbroken door een fluisterend zinnetje – of een korte dialoog – waarvan je weet dat het over de tijd gaat als er stiekem op een horloge wordt gekeken.

Het verschil van leeftijd duidt zich ook meteen, je hoeft niet eens naar gezichten te kijken – handen zijn een goddelijk instrument om de jaren in te schatten. Zie je een smartphone dan weet je dat als je naar het gezicht kijkt je een jeugdig exemplaar zult aantreffen. De iets oudere jongere zal eerder geneigd zijn om uit één van de twee triest aandoende mandjes op de centraal neer gezette tafel een tijdschrift te nemen.

De nog iets oudere jongere, vaak voorzien van een gehoorapparaat zal het worst wezen, hij/zij wacht geduldig en maakt een gelaten indruk. Hij/zij converseert wel, gewoon de alledaagse dingen die met de begeleidende persoon besproken “moeten” worden komen aan de orde zonder dat diegene in de gaten heeft dat het gefluister bij hem/haar niet echt gefluister is. Ook bij het zien van een kennis of vage bekende zijn ze geneigd om heel “zachtjes” te vertellen wie diegene is – waar hij/zij woont en wat zijn achtergrond is … dan hoop je als begeleidend persoon dat de besproken persoon eveneens een gehoorapparaat heeft. Is dit echter niet zo en kijkt hij/zij om dan wil je soms even door de grond zakken en niet in deze echoënde galmput zijn.

Ik word weer afgeleid door een teder plaatje. Een echtpaar dat in mijn gedachten hun huwelijkse geloften eer aan doet. In voor – en tegenspoed lijkt op hun lijf geschreven als hij haar behulpzaam in haar rolstoel naar de balie duwt. Een duet, een samenspel voor het leven gesmeed.

De tijd lijkt altijd tergend langzaam te gaan en als ik probeer me af te sluiten van mijn hersenkronkels en het gepiep van de gezondheidsschoenen van een verpleegkundige die ik voor de zoveelste keer voorbij hoor komen, zie ik dat ik mijn notitieboekje alweer aardig beklad heb met woorden.

Op het ritme van de zoemende climate control laat ik mijn gedachten meewaaien, verdwijnen in de luchtafzuiging – waar gedachten en geheimen veilig zijn....

©José september 2015

Mijn notitieboekje is soms mijn beste vriend ;-)

Fictief - kort verhaaltje

Gedenken

Gedenken, overdenken

de bruutheid

van een eenling

catastrofale gevolgen

beroeren ons hart

beelden onuitwisbaar

een schrikbewind

teisterde,

massaal het verlies

Vijf jaar – maar

een trauma voor eeuwig

overleven

Het een plek geven

vierend de vrijheid,

psychisch gevangen

Nooit meer … loze kreten

Zolang er mensen zijn die in de naam van geloof - afkomst – geaardheid of gesteldheid denken dat ze klakkeloos mogen discrimineren en zelfs moorden kunnen we wel stellen dat we in feite iedere dag onze vrijheid zouden moeten vieren want sommigen hebben van deze gruweloorlog nog steeds niets geleerd ….

Wanneer zal ook bij hen het verstand komen?

Zij allen die het leven lieten, ieder had zijn eigen verhaal. Schrijnend de omstandigheden en de doodsangst die we lezen in boeken en biografieën. 

Het verdriet, amper in woorden uit te drukken, om de vele – vele miljoenen mensen die het leven lieten. En zolang we de mensen als mensen kunnen zien en niet in getallen denken, is er misschien hoop dat we ooit in een vredige wereld zullen leven … maar meer waarschijnlijk is dit een droomwereld.

Gedenk hen die moesten sterven om wat voor reden dan ook.

Sta stil en vier ….. want vrijheid is niet per definitie vanzelfsprekend voor iedereen op aarde.

'Niemand wordt geboren om een persoon met een andere huidskleur, achtergrond of geloof te haten. Een mens leert haten. Als we kunnen leren om te haten dan kunnen we ook leren om lief te hebben. Liefde komt gemakkelijker in ons hart dan haar tegenpool.' – Nelson Mandela

©José 5 Mei 2015

Stormy weather

De wind giert om het huis terwijl ik hier zit te typen.

Storm, zelfs code oranje in delen van het land. Takkeweer dus zoals je hoort en ziet ;-)

(Oh ja daar had ik ook nog een account … houdt het maar eens allemaal bij op je ouwe dag ;-))

Iedere volger/lezer van mijn blog weet dat ik helemaal blij word van mooie luchten, een fascinatie heb voor alle luchtige-omstandigheden en daar schaamteloos hier en daar wat foto's van spam ;-)

En of die foto's nou met een deskundige inslag genomen zijn, nahh, meestal gewoon met mijn telefoon maar voor mij zijn ze een moment van blij-igheid of verwondering.

Zo zat ik dus toevallig net te kijken wat ik kon verwijderen en zag de volgende plaatjes er nog op staan ….

Ongeveer een maand in Luchtigheid:

                                     (Bewerkt met een IG-filtertje)

                                               (Niks luchtig - gewoon goed gevuld ;-))

Nog een muziekje dat ik niet meer uit mijn hoofd krijg om van te genieten??!! 

Nou vooruit dan, het is wel geen vrijdag maar ik word hier blij/weemoedig/en compleet gestoord van … ik vind het gewoon goed ;-) 

Wat is er inderdaad Good in Goodbye!!??

Geniet van je dag/avond en blijf met beide benen op de grond ;-)

©José Maart 2015

Crash-Test-Dummy

Soms heb je van die neigingen om je PC uit het raam te gooien maar aangezien ik dat dan zonde van het raam vind probeer ik het maar anders op te lossen.

Je PC crasht, of het nou komt dat ie vastloopt, of een of ander virus waar geen antibiotica voor te krijgen is sluipt er als een achterbakse stiekeme inbreker vermomd als vriendelijke reus door een achterpoortje in. Feit is dat je er niks meer mee kunt of je PC wordt zo traag dat je tussen je acties door makkelijk de ramen van je hele straat kunt lappen. In ieder geval, het is zwaar kl***, it sucks big time om het maar eens netjes te verwoorden ;-)

Blij dat ik in ieder geval aan mijn water voelde dat ik al mijn bestanden nog wel eens zou kunnen opslaan op een externe vorige week. Ja ja soms ben ik best slim, soms dan hè!

Het gebeurde me ook al eens dat ik ineens 30 gig aan muziek en foto's kwijt was door een crash, sta je dan met je goed fatsoen.

Ook blij met mijn recovery discs van Windows, want ik moest dus van het weekend het hele geval weer opnieuw installeren, niet moeilijk maar tijdrovend!!!

Bah, als ik iets NIET heb is het wel geduld om de hele tijd te wachten tot alles weer netjes geïnstalleerd is, dan ben je 2 uur verder en heb je een maagdelijke nieuwe, verse PC.

Maar dan komt het. Je wil natuurlijk wel je geliefde programma's/software er weer op hebben.

Ook dat vergt weer een hoop tijd, niet zomaar even omzetten van externe naar harde schijf, nee na ieder ding dat je erop zet moet je weer opnieuw opstarten en daar wordt een mens een beetje kriegel van, deze mens tenminste ;-)

Een baan als ICT-er zou voor mij dus geen moordbaan zijn maar meer een pain in the a**.

Maar goed, zoals je ziet typ ik er weer lustig op los na een week radiostilte, ja hey je moet er effe tijd voor maken maar dan heb je ook wat ;-)

Moraal van het verhaal?!?

Sla regelmatig je werk op, gebruik een goeie virusscan en maak regelmatig een nieuw wachtwoord aan op al je accounts, dat scheelt een hoop ergernissen.

Ik wens jullie allen een fijne, virus-vrije week – letterlijk en figuurlijk!
Ga jullie meteen even overspoelen met wat achterstallig schrijfwerk, dus alvast SORRY ;-)
 

©José #ComputerNerd ;-)

Gedenken...

Vandaag wijk ik even af van ons muzikale-vrijdag-lijstje, omdat me dat gewoon een beter gevoel geeft …. even een pas op de plaats, even stil staan bij alle slachtoffers van de #MH17 en ook de nabestaanden.

Maar ook en vooral voor een lieve vriendin van wie we gisteren afscheid hebben moeten nemen, een kanjer die flink heeft gestreden maar helaas heeft verloren terwijl ze nog zoveel moois in het verschiet had. Veel te jong ….en wat worden we dan opstandig tegen zoveel oneerlijkheid.

Teer is het leven;

broos als fijn brokaat,

vluchtig als ijle lucht.

Vlucht naar onbekend,

verscholen in raadsels

geheimzinnige bestemming.

Onvervangbaar,

zo jij, zo uniek,

onze eigen herinneringen.

Wat beweegt achter wolken,

mysterieus als altijd,

maar jij blijft stralen ….

in alle eeuwigheid.

Voor altijd in onze harten …. 

©José '14

Weekend in een paar pixels

Vrijdag en zaterdag kwam de pakketjesmeneer aan de deur met een paar verrassingen van Uitgeverij de Fontein.

Drie heerlijke thrillers om te mogen lezen en recenseren … blijf het gaaf vinden!!

Het gerecht van Inge Ipenburg (ja al uit en recensie op vorig bericht ;-))

Van Karen Rose – In vertrouwen

en van Julia Keller – Onderhuids  (haar debuut-thriller  en volgens Karin Slaughter een Must-Read!)

Ook was het de laatste keer Bambitreffen, waaraan zoon en schoondochter al enkele jaren meedoen … een laatste actie-foto dus (Via de site van Weertdegekste)

En 2e Pinksterdag was het even noodweer in ons zuiden, code rood gaf het KNMI zelfs op een gegeven moment.

Aangezien de cookiemonsters van bovenstaande foto ook op het laatste dagje Pinkpop aanwezig waren vond ik het best spannend, normaal gesproken geniet ik altijd met volle teugen van raar weer (zolang er nergens niks ernstigs gebeurt dan!!!)

Een paar lucky-shots, ik bleef maar proberen een bliksem te vangen maar was net iedere keer te laat … nou ja, dan kon ik natuurlijk ook niet getroffen worden of zoals Metallica (op Pinkpop!?) zou zeggen Ride the lightning ;-)

Geniet van je week … hij is zo weer om! X

©José '14

Misbruik

                       (Bron: Ospel Actueel )

Ongelooflijk …

Wonen in een dorp, het ons – kent – ons gevoel, waar iedereen een mening en een (voor)oordeel heeft over alles en iedereen behalve zichzelf, waar ook saamhorigheid is, een hoop gezelligheid en allerlei evenementen georganiseerd worden.

Nu zie ik al verschillende dagen artikelen voorbij komen in de krant, regionale TV en social media.

Een ontzettend triest gebeuren dat nu “erkent” wordt door het bisdom Roermond.

Let wel …. na 20 jaar!!

Vrijdag j.l. Stond er een artikel in de krant de Limburger ----> KLIK

Net nu dit weekend het 150 jarig bestaan van de parochie gevierd wordt komt dus een vicaris uit het Bisdom Roermond zijn excuses aanbieden voor het misbruik door desbetreffende pastoor van toen, Steeghs, die dus waarschijnlijk zelfmoord pleegde door tegen een boom aan te rijden op de dag dat hij zich moest komen verantwoorden op het politiebureau.

Het slachtoffer had met zijn ouders aangifte gedaan bij de politie en het kerkbestuur.

Volgens een woordvoerder wiens naam er niet bij staat natuurlijk: Dit ligt de parochie al jaren als een steen op de maag ….

Hoe denk je dat het slachtoffer zich voelde? Zou die ook een steen in zijn maag hebben? Of misschien een complete rotsformatie!?

Als een parochie of gemeenschap 20 jaar geleden al vermoedens had en een slachtoffer dat toentertijd aangifte deed, waarom dan nu pas – 20 jaar later- erkenning krijgen?

Ook toen was blijkbaar al bekend dat Steeghs al bij eerdere parochies werkzaam is geweest en ook daar al vermoedens waren van sexueel misbruik!

WAAROM mocht hij toch steeds weer verhuizen naar een nieuwe parochie om daar weer zijn ding te doen, wat dat ding dan ook was ….

Schandalig en mensonterend vind ik het om het slachtoffer nu pas te erkennen als misbruikslachtoffer, ja de vicaris komt zijn excuus aanbieden in de mis en ja hij zal het best betreuren, maar sorry zeggen is niet genoeg in mijn ogen.

Het zal ook allemaal niet makkelijk uit te vogelen zijn, maar door dingen stil te zwijgen of vermoedens niet dieper te onderzoeken in die 20 jaar, getuigt volgens mij van een schijnheiligheid op topniveau.

Ieder zijn ding, ik respecteer ieders geloof of ongeloof en ik scheer echt niet iedere werknemer van het Rooms Katholieke front over 1 kam, maar ik kan het niet uitstaan dat sommige zich boven de wet menen te mogen bewegen en ten koste van jonge jongens en meisjes door intimiderend en bedreigend gedrag hun lusten botvieren. Machtsmisbruik en denken dat je er mee weg komt, ja dat zal best als mensen niet eens wat adequater optreden of reageren, zelfs al is het tegen de kerk!

Zum kotsen vind ik het, ook het excuus om te zeggen: ja maar vroeger deed je dat niet, deed je geen aangifte of klaagde je niemand aan die zo'n respectvol beroep had, die in hoog aanzien in de gemeente of het dorp stond..... kom op zeg, 20 jaar geleden is echt geen vroeger, maar recent, onlangs of een aantal jaren.

En dan nog, maakt het enig verschil WIE er misbruikt? Wat voor functie, beroep, of aanzien iemand ook heeft …. sexueel misbruik moet bestraft worden, ten alle tijden!

Nou mijn excuses dat ik ff spontaan mijn ei kwijt moest, ik wil niemand voor het hoofd stoten of beschuldigen, maar het is toch werkelijk absurd om in deze tijd zomaar klakkeloos een excuus aan te bieden en verder zal het wel goed zijn dan? …...

Respect voor het slachtoffer die zolang heeft moeten vechten om zover te komen, zijn verhaal deed en al die jaren waarschijnlijk in een nachtmerrie heeft geleefd.... verschrikkelijk.

Ik hoop dat iedere perverseling die met zijn tengels aan iemand zit die daar niet van gediend is, spontaan in hun gepredikte hellevuur terecht komt … ongeacht zijn functie, beroep, sekse, geloof of wat je maar wil bedenken ….

Ongelooflijk

Mijn gedachten - Mijn mening ......... 

©José '14