Ordinair(y)

#MuzikaleVrijdag – Muziekstijlen met vandaag #Jazz

Jazz is zo uitgebreid en in zoveel stijlen dat je door de bomen het bos niet meer zou zien. 

Vaak hebben mensen zoiets van, mwahhh Jazz is niet zo mijn ding. Toch zijn er heel erg veel liedjes/zangers/zangeressen of bands die je waarschijnlijk niet eens doorhebt dat het om Jazz gaat.

Als je je daarin gaat verdiepen krijgen je zeker weten een OH JAAAA!-Gevoel ;-)

Na een hectisch weekje is het vast en zeker een genot om even een soft of smooth-Jazz nummer te horen dat je voor hetzelfde geld onder Soul of R & B kunt aantreffen.

Helemaal zen word ik van de stem van Sade en het maakt me eigenlijk niet eens uit welk nummer ze zingt. Ik vind het prachtig en gelukkig dat smaken verschillen – dus ben even ergens in een hoekje aan het genieten ;-)

Sade – No ordinary love (mooie clip ook trouwens!!)

Fijn weekend en of je love nou ordinary is of extravagant of in 50 tinten grijs of platonisch whatever – Geniet er van!!

©José Februari 2015

Jojo Moyes – De laatste liefdesbrief

Auteur: Jojo Moyes

Titel: De laatste liefdesbrief

Uitgever: De Fontein Romans en Spanning

Genre: (FeelGood!) Literaire Roman

Uitvoering: Paperback (480 pagina's) en Ebook

ISBN: 9789026138027

Speciale midprice nu voor slechts €10,- !!

Omschrijving:

Journaliste Ellie vindt in de archieven van de krant een brief uit 1960 waarin een man aan zijn geliefde vraagt haar echtgenoot voor hem te verlaten. Ellie, die zelf verwikkeld is in een relatie met een getrouwde man, gaat op zoek naar het verhaal achter deze brief.
In 1960 wordt Jennifer wakker in een ziekenhuis na een auto-ongeluk. Ze kan zich niets herinneren, maar als ze thuiskomt ontdekt ze een verborgen liefdesbrief en ze begint een zoektocht naar de man voor wie ze alles wilde opofferen...

'Een heerlijk romantisch verhaal waardoor je zelf weer de neiging krijgt liefdesbriefjes te gaan schrijven.' Glamour

Over de auteur:

Jojo Moyes is een internationaal bestsellerauteur dankzij schitterende romans als Voor jou en Vier plus één. Ook het verhaal van De laatste liefdesbrief wist al vele honderdduizenden lezers over de hele wereld te betoveren.

Mijn leeservaring:

De meesten van ons/jullie hebben waarschijnlijk al de bekroonde boeken Voor jou en Vier plus één van Jojo gelezen, is dat niet het geval dan raad ik deze bestsellers ten strengste aan als je van mooie meeslepende romans houdt. Je word als het ware in de boeken gezogen en hoe raar het ook klinkt, je leest vaak herkenbare situaties. Emotioneel of met een dosis lach-vitaminen op zijn tijd. Niet voor niets waren het DE feelgoodromans van het afgelopen jaar. Doe er je voordeel mee ;-)

De laatste liefdesbrief werd al in 2011 voor het eerst uitgegeven, dus voor de knallers van het afgelopen jaar.

Nu dus opnieuw in de spotlights voor een boterzacht prijsje.

Wie van jullie schrijft wel eens liefdesbriefjes? Of kan zich nog herinneren wanneer je de laatste kreeg? Herinner je het gevoel dat je kreeg bij dit soort briefjes?

Zo moet Jennifer zich ook gevoeld hebben bij het lezen van het volgende briefje:

 *Komende vrijdag om 7.15 sta ik op perron 4, Paddington. Niets zal me gelukkiger maken dan wanneer jij de moed kan vinden om met me mee te gaan... Weet dat mijn hart in jouw handen ligt.

Je B.

Na een zwaar auto-ongeluk wordt Jennifer wakker in het ziekenhuis, zonder herinnering aan haar recente leven – echtgenoot – vrienden of wat dan ook.

We schrijven het jaar 1960.

Als ze na een langzaam herstel enigszins weer op de been is mag ze naar huis. Haar herinneringen laten haar echter nog in de steek – totdat ze een verstopt briefje vindt in een van haar talloze schoendozen.

Het vrouwtje van een rijke man met alles wat haar hartje begeert. Maar toch mist ze iets, een gevoel dat knaagt aan haar diepste ziel. Beetje bij beetje komen de herinneringen terug, maar is dat niet te laat intussen?

Parallel lijkt het leven van journaliste Ellie te lopen in het heden. Verwikkeld in een affaire met een getrouwde man, werkend bij de Nation – een krant die al bijna honderd jaar bestaat.

Als de Nation gaat verhuizen naar een nieuw pand wil men dat Ellie zich gaat verdiepen in 40-jaar oude in het archief bewaarde artikelen. Als ze een liefdesbrief tegenkomt wordt haar nieuwsgierigheid gewekt en gaat haar journalistenhart sneller kloppen.

De romanticus in haar wil koste wat kost het verhaal proberen te achterhalen achter dit briefje en vooral de personen die erbij horen opsporen. Zal dit gaan lukken 40 jaar na dato?

Onderweg moet ze ook haar eigen leven eens drastisch onder de loep nemen en zich afvragen wat belangrijk is in het leven.

Een heerlijk verhaal waarbij aan het begin van ieder hoofdstuk een klein liefdesbriefje toegevoegd is in wat voor vorm dan ook, bestaande correspondentie die Moyes vooraf gevraagd heeft ter beschikking te stellen, zonder uiteraard namen te gebruiken.

Jojo Moyes weet je te raken, het lijkt allemaal zo simpel geschreven maar bevat zoveel meer.

Ze ontroert je en laat je in spanning, een lach en een traan zijn onvermijdelijk – en het leest heerlijk weg. Haar karakters weet ze heel erg goed neer te zetten zodat je je makkelijk in hun kunt verplaatsen of in ieder geval zeer goed weet in te leven. Petje af daarvoor!

Feelgood-roman – Moyes kent die definitie als geen ander.

Dus ken je haar werk niet (lijkt me raar ;-)) dan kun je jezelf of een ander heel erg blij maken met haar boeken Voor jou en De laatste liefdesbrief als mid-price nu voor €10,- en de Ebooks zelfs voor maar respectievelijk €4,99 en €5,99 (nee ik heb geen aandelen maar vind ze echt geweldig om te lezen!!!)

Heel hartelijk dank ik Uitgeverij De Fontein voor het gekregen boek – op Valentijnsdag nog wel :-)

©José februari 2015

Bram Moszkowicz – Maffiamaat

Auteur: Bram Moszkowicz

Titel: Maffiamaat

Uitgever: Bertram en De Leeuw uitgevers BV

Uitgave: Paperback (240 pagina's) en Ebook

ISBN: 9789461561374

Omschrijving:

Over een advocaat die zijn baan verliest en vervolgens wordt wat hij nooit heeft willen zijn.

‘Benjamin Mendel ligt rokend op een kingsize bed in een hotelkamer te ’s-Hertogenbosch. Hij luistert naar de radio. Om er zeker van te zijn dat hij zijn eigen naam niet voorbij zal horen komen, heeft hij een christelijke zender gevonden. Hij wist niet eens dat ze bestonden. Een zware stem spreekt van de lente, van appelbloesem en hemelse gerechtigheid. In zijn halfslaap ontgaat Mendel het verband. De lente en de bloesem vergeet hij. Terwijl blanke gospel klinkt, blijven zijn gedachten kauwen op dat andere woord: gerechtigheid. Wat betekent dat? Vijfentwintig jaar is hij advocaat, hij heeft duivels bijgestaan, engelen en doodnormale mensen als hijzelf, en nog steeds weet hij niet wat gerechtigheid betekent. In het christelijke hiernamaals lijken de zaken echter een stuk eenvoudiger te liggen. De goeden worden beloond en de slechten bestraft. De gospelzangers zingen, kort samengevat, dat het goede gekozen moet worden. Ontvang Zijn zegen, maar kies het slechte en ontvang dan Zijn toorn. Een overzichtelijk wereldbeeld. Hij wilde nu even dat hij christelijk was.’
Kunnen wij ontkomen aan het beeld dat de buitenwereld van ons heeft geschapen? In dit genadeloos spannende, humoristische verhaal worstelt Benjamin Mendel met het kwade en het goede, met de liefde en zichzelf.

Over de auteur:

Wie kent hem niet? Verwijs jullie gaarne naar zijn Wiki-Pagina want het lijkt me teveel om op te noemen hier voordat jullie afhaken ;-)

Mijn leeservaring:

Strak en vlot geschreven boek dat naar mijn bescheiden mening geweldig wegleest. Doordrenkt met humor en bezinning, gedachten die puur of door alcohol bedwelmt aan de hoofdpersoon voorbij trekken in de nasleep van het proces.

Gerechtigheid en waar ligt toch die dunne scheidslijn tussen goed en kwaad? Allemaal aspecten die niet zo 1 – 2 – 3 te vangen zijn in een een kort zinnetje, laat staan het toe te passen in ieder willekeurig leven.

Benjamin weet het allemaal even niet meer en probeert de waarheid letterlijk en figuurlijk even te ontvluchten. Maar of dat helpt is natuurlijk de hamvraag – zijn turbulente leven haalt hem zeer snel in. Bekend zijn is daar natuurlijk debet aan en dat verteld hij dan ook met een dosis zelfspot.

Hij is in dit geval de verteller want ik kan me geen moment onttrekken aan het feit dat de schrijver een groot aantal parallellen met zijn eigen leven in het boek verwerkt heeft, niet hinderlijk, eerder het idee dat zijn scherpe pen hier en daar een aantal mensen iets of wat uitvergroot in hun doen en laten.

Het verhaal op zich is goed in elkaar geknutseld, twee werelden die elkaar ergens beginnen te raken en uiteindelijk laten zien dat of het nu goed of kwaad is – een mens toch ook maar gewoon een mens is en blijft.

Ontvoering – geld – wapens – kleine en grote criminelen, de strakke pakken – advocaten en rechters. Het jachtige leven dat opeens als door een noodrem tot stilstand wordt gebracht.

Zich terugtrekken in stilte lijkt voor Benjamin de ultieme oplossing, maar is dat überhaupt wel mogelijk? Kan hij zomaar alles achter zich laten en zijn kop in het zand steken? Worstelen met jezelf – je gevoelens. Het onder ogen zien of toch maar hard wegrennen? Hij doet in ieder geval een poging, maar karma is a bitch as we know ;-)

Genoten van dit boek met open einde, dus ik verwacht nog wel een paar vervolgen.

Is deze wereld van criminaliteit – hardheid en gerechtigheid(?) ooit op een niveau dat het goede alleen maar welig tiert?  Dat lijkt me een Utopie.

©José februari 2015