Nostalgie versus Zandbak

Voor even was ik terug in mijn geboorteplaats, de "thuisplek" die ik alweer zo'n 36 jaar geleden verliet.

De veranderingen zijn niet van de lucht, plekken die in je herinnering ronddwalen zijn heel anders als je ze weer terug ziet. Als je ze überhaupt nog kunt terugvinden wil dat zeggen.

Sloophamers en verloedering, afbraak en nieuwbouw, het grootse dat het vroeger uitstraalde is in mijn huidige beleving verdwenen.

Zo ook de imposante oude basisschool, waar ik ooit de grondbeginselen leerde, verdwenen alsof het nooit bestaan heeft, plaats gemaakt voor anonieme bewoners in keurige rijtjeshuizen.

Zelfs het vorstelijke Kasteel van Hoensbroek leek kleiner dan ik me in feite herinnerde, maar het was ook al lang geleden dat ik er voor het laatst was moet ik bekennen. Volgens mij zie je als kind de gebouwen sowieso grootser. Het maakte waarschijnlijk ook meer indruk door mijn kinderlijke fantasie. De mystiek die er vroeger hing werd vooral voelbaar door de mooie verhalen over ridders en jonkvrouwen, maar ook had dit Kasteel zijn eigen spookverhalen, al lijken het me nu eerder broodjeaapverhalen.

Eerlijk is eerlijk, het ziet er nog altijd magnifiek uit, majestueus.

En hoewel ik in het zuiden van Limburg met zijn adembenemende glooiende landschap, zijn heerlijke ontspanningsplekken en hotspots nog altijd graag eens “rondneus”, is het voor mij al heel lang geen “thuis” meer, maar meer een plek met herinneringen, herinneringen die ik in mijn hoofd en hart meegenomen heb.

We waren dus bij het Kasteel omdat daar het grootste Zandsculpturen festival van Europa aan de gang is. Ik had er stukjes van op TV gezien en het leek me wel indrukwekkend.

Nou, indrukwekkend bleek een understatement.

Van maar liefst 8 miljoen kilo zand hebben 34 kunstenaars, 24 enorme werken gecreëerd, waarvan er een zelfs 7 meter hoog was.

Je kunt er met je verstand amper bij hoe ze zoiets klaar krijgen, zo mooi in detail ook.

Niet te geloven hoe zoiets zo perfect blijft, vooral met dat buiige herfstweer van de laatste tijd.

Petje af voor de kunst en hun scheppers....

©José '11

                                  Sinister en Groots door een dreigende lucht

 

                                   Zij-aanzicht

                                 Ingang Kasteel

                                  Colosseum van Rome

                                  Bladmuziek

                                  Sagrada Familia

                                  Da Vinci's : Man van Vitruvius en Embryo

                                  Antonio Stradivari (beter bekend als Stradivarius...)

Dromen

Lange schaduwen gleden over de omgeving terwijl ze langzaam maar resoluut haar weg naar boven probeerde te vinden.

De begroeiing op de heuvel had het oorspronkelijke paadje grotendeels overwoekerd waardoor ze zelf, zo goed en zo kwaad als het ging, een begaanbaar oppervlak moest zoeken.

Haar ogen zochten, berekenden en taxeerden de route.

Vroeger was dit haar plek, haar parcours, haar ontsnappingsmogelijkheid naar serene rust.

Weg van alle drukte en zogenaamde goedbedoelde adviezen die ze van alle kanten te horen kreeg.

Weg van mensen die alleen maar dingen van haar wilden, niet geïnteresseerd in haar als persoontje, maar in de naam, de populariteit en het daar bijbehorende geld dat ze had verdiend.

Tot die fatale dag, de dag dat haar wereld ineens op zijn kop stond.

Zoals iedere andere dag trainde ze hard om haar tijd te verbeteren, om haar eigen wereldrecord veilig te stellen. Die dag ging ze op haar fiets naar het Olympisch trainingscomplex dat een paar straten verwijderd was van haar huis. Door het hardlopen waren haar beenspieren zo sterk dat ze fietste alsof ze vleugels had, gedragen door de wind en de stilte van de vroege morgen.

De geur van de dauw werd plotseling vermengd met een metalige, doordringende reuk, terwijl de rust in een oogwenk veranderde in een ijzingwekkende kreet.

Een fractie van een seconde, een door alcohol vertraagde reactie van een dronken bestuurder die op de verkeerde weghelft belandde, noodlot of domweg pech liet haar dromen vervliegen als sneeuw voor de zon.

Gespannen keek ze voor zich uit en zag haar einddoel eindelijk in zicht komen.

De krachtsinspanning die ze had moeten leveren was gigantisch, maar een schril contrast ten opzichte van de maandenlange behandelingen, operaties en de daaropvolgende therapieën.

Moedeloosheid, woede, angst en pijn wisselden elkaar af op kwade dagen terwijl doorzettingsvermogen, hoop en nooit aflatende wilskracht het steeds vaker wonnen op dagen dat de zon weer voor haar scheen te schijnen.

Zou ze ooit nog in staat zijn om de top te bereiken? Het positieve weten te prikkelen? De uitdaging van het onbekende kunnen appreciëren?

Het pad leek nooit zo lang in haar herinnering, maar uiteindelijk stond ze dan toch op de splitsing.

Het landschap was adembenemend, overweldigend, indringend tot in de uiteinden van al haar zenuwen. Linksaf de onafwendbare, alles verwoestende afgrond, die op kwade dagen haar definitieve uitkomst zou zijn geweest.

Met een vastberaden glimlach op haar gezicht wendde ze resoluut haar rolstoel en manoeuvreerde handig over het plateau naar rechts en dacht aan de woorden die haar coach steeds was blijven herhalen: 'Het pad dat je uiteindelijk neemt, is het pad dat je kiest. De dag dat je aarzelt over je keuze, is de dag dat je verliest.'

Even genoot ze nog van het prachtige panorama voor ze aan de weg terug naar beneden begon.

Als je geen dromen meer hebt is het leven onbezield.

©José '11

Fictie

Aardappelsalade

Aardappelsalade met Vinaigrette

1 Kilo vastkokende aardappels

2 Eetlepels azijn (naar keuze)

6 Eetlepels olijfolie

1 Gesnipperd uitje

Flinke theelepel mosterd

Verse bieslook en Peterselie

(Mag ook gedroogde, vers is lekkerder)

Peper

Zout

Kook de aardappels en maak ondertussen alvast de vinaigrette door:

Azijn/Ui/Mosterd/Peper en zout te mengen.

Meng daarna met beetjes de olie er doorheen, goed roeren tot een glad “papje”.

Voeg de bieslook en peterselie toe.

Als de aardappels net gaar zijn giet je ze af.

Even droog laten stomen en dan zo warm mogelijk in schijfjes of blokjes snijden.

Meng de vinaigrette door de nog lauw/warme aardappels.

Omdat ze nog warm zijn absorberen ze alle toegevoegde ingrediënten als een “spons”.

Laat het geheel even afkoelen en bewaar dan in de koelkast. Na een uurtje (of 2) zijn de smaken heerlijk ingetrokken!

Je kunt zelf eventueel eens experimenteren met andere kruiden, een ander soort azijn of olijfolie, augurk doe ik er ook wel eens doorheen.

Heerlijk bij bijvoorbeeld BBQ of met een lekker stuk vlees en groenten als avondmaaltijd, of bijgerecht bij een koud buffet.

Eet ze! ;)

©José '11