Cheers .....

De vraag van Yvon deze week is:

#Welk nummer herinnert je aan je staptijd toen we nog jong en onbedorven waren ;-)

Een hele moeilijke vraag als je bedenkt dat ik vroeger dacht dat de kroeg niet open ging als ik er niet was of dat je iets miste of gewoon omdat ik gruwelijk graag ging stappen ;-)

Ik ga dan maar voor het gemak uit van een kleine tien jaar intensief stapgedrag en om daar dan 1 bepaald nummer uit te kiezen is echt ondoenlijk omdat er teveel goeds mijn oor in en uit ging.

Ik denk dan meer aan stromingen, genres en het feit dat ik nou eenmaal een heel erg brede smaak heb. En jong en onbedorven ga ik het niet eens over hebben ;-)

Kiezen doe ik dit keer dan maar voor een stroming die op mijn werk nogal eens van toepassing was.

Ska – Punk – Punkrock was toen wel heel erg zichtbaar.

Het straatbeeld toonde toen echt een breed scala van unieke mensen.

Mensen die lieten zien waar ze voor stonden door hun uiterlijk.

Regelmatig plukten we dan ook mensen van de straat die we voor een trainingsavond of een haarshow “gebruikten”. En met gebruiken bedoel ik dan ook gebruiken, want veel in te brengen hadden ze dan niet. Stond dan tegenover dat ze voor niks/noppes/nada geknipt werden, dat sprak veel jongeren wel aan natuurlijk.

Zie een beeld voor me nu van een show die we deden in Cartouche in Utrecht, weet niet eens meer of die nog bestaat.

Groot podium – heel veel publiek – een introclip die we in de zaak hadden opgenomen en modellen in allerlei kleuren met evenzoveel verschillende kapsels.

Druiste waarschijnlijk in tegen het algemene kappersbeeld, maar het publiek ging wel compleet uit zijn plaat. En over plaat gesproken (mooi bruggetje;-)), ik kies voor een heel aanstekelijk nummer van the Beat. Ik word er megavrolijk van tenminste.

©José '13

Jane Casey - Spoorloos ... en Amber alert

Beschrijving:

Als klein meisje maakte Sarah Finch een drama mee: op een dag kwam haar broertje Charlie niet meer terug nadat hij buiten was gaan spelen. Sarah was de laatste die hem had gezien en wat er met Charlie is gebeurd, is een mysterie gebleven. Die onzekerheid heeft het gezin verscheurd.
Nu, zestien jaar later, is Sarah lerares. Als een van haar leerlingen, de twaalfjarige Jenny, niet op school komt opdagen, zet de politie een massale zoektocht op touw. Maar het is Sarah die tijdens het joggen het lijk van haar leerling vindt. Ze verleent haar medewerking aan het politieonderzoek, maar is Sarah getuige, slachtoffer of verdachte?

Want is het niet erg toevallig dat ze betrokken is bij de verdwijningen van twee kinderen?

In 2010 was dit boek het schrijfdebuut van Jane Casey.

En ik mag wel zeggen een indrukwekkend debuut!

Het verhaal loopt in heden en verleden zodat steeds duidelijker het hoofdpersonage en haar moeilijke levenspad belicht wordt.

Sarah is een sterk neergezet karakter dat door haar omstandigheden soms wat chaotisch en warrig overkomt, niet direct psychologisch uitgediept, maar meer het emotionele vlak.

Dat maakt dat het boek vlot weg leest.

Spannend en tot de laatste hoofdstukken kan het naar je gevoel nog alle kanten op gaan.

De ontknoping is enigszins verbazend, ik zag het niet aankomen eerlijk gezegd.

                                    =========================================

Het feit dat het boek over de vermissing van 2 kinderen gaat is op zijn zachtst gezegd aangrijpend.

Vooral met in mijn achterhoofd de vermissing van de 2 broertjes en de zoektocht die door zoveel mensen op de voet werd gevolgd door alle (social)media aandacht.

Helaas kwam aan het sprankje hoop dat er restte een abrupt einde door de vondst van de 2 lichaampjes afgelopen zondag.

Ik denk dat we met zijn allen niet eens een inschatting kunnen maken van de gevoelens van hun moeder, familie en vrienden en bekenden. Afschuwelijk ….....

Vanmorgen hoorde ik op 3FM dat Giel het startsein heeft gegeven om in Nederland meer mensen bij elkaar te krijgen die als het ware de ogen en oren van de politie zijn in geval van een vermissing.

Dit kan door je aan te melden bij AmberAlert.

Amber Alert streeft ernaar om voor 25 mei, dat is de dag van het vermiste kind, 1 op de 10 Nederlanders lid te maken.

Kijk eens op hun site en meld je aan! Het is gratis en kan op verschillende manieren.

Misschien red je ooit een kind, of heb je in ieder geval het gevoel dat je wezenlijk IETS kunt doen om te helpen.

Al is het natuurlijk gewoon te hopen dat het niet nodig zou hoeven zijn, maar als je aan een kind in je eigen omgeving denkt, dat je lief hebt of dat je dierbaar is …........

Meld je dan aan!!!  Amber Alert Nederland

©José '13

Oh ja het boek … natuurlijk ook beschikbaar of gratis te reserveren bij : Bibliocenter

The Netherlands ................

De vraag van deze week zal niet echt een verrassing zijn denk ik zo.

#Welk Nederlands songfestivalliedje vond je het mooist?

Yay Anouk is door!!!

Had je daar aan getwijfeld dan hoor ik je nu denken.

Nee ik niet, maar toch zijn er zat mensen in mijn omgeving die het on-Anouks vinden, geen songfestival stand-out, of het sowieso niks vinden.

Nou als je een beetje naar haar albums door de jaren heen luistert of geluisterd hebt, dan weet je dat ze wel vaker verrast heeft met mooie ballads of ingetogen kleine liedjes met een mega-impact voor de ziel. 

Denk aan Lost, Hail, Mood indigo of bijvoorbeeld het prachtige For bitter or worse.

Niet alleen rockbitch maar ook gewoon gevoelig, sensitive, breekbaar met een powerstem.

Als je nu denkt dat ik Birds hier onder parkeer heb je het helemaal mis, ik vind het mooi maar te voor de hand liggend.

Ik kies voor soul, dat meer bij mij past dan de doorsnee kwetterende, kneuterige, ja soms zelfs onnozele inzendingen.

Twijfel was er wel even, dat dan weer wel, maar qua muziek en vuur dat er af spatte waren er in mijn ogen 2 die er met kop en schouders boven uitstaken.

Ja Teach-Inn was een winnaar die ik me nog net kan herinneren, de andere 3 winnaars waren voor mijn tijd.

Maar zelfs dat winnen boeide me niet zoveel eerlijk gezegd.

De 2 die me het best bijbleven zijn, voor mij tenminste, het mooist.

Toen nog in het Nederlands omdat dat blijkbaar nog moest toen, ook al zo'n raar iets trouwens.

Wie, buiten de Belgen, verstaat er ons Nederlands? Geen vogel ;-)

Lang verhaal kort – Ruth Jacott met Vrede vond ik een goede tweede (ook al werd ze zesde;-))

Maar mijn favo is dan toch Edsilia!!

Als je naar haar optreden kijkt zie en hoor je iemand die met haar stem bij wijze van spreken door beton kan gaan, or at least soften it up a little zouden de Engelsen zeggen (denk ik).

Nog eens iets anders dan met een draaiorgel of een indianentooi voor (totem)paal op een podium gaan staan, maar dat is mijn mening, die ik gelukkig mag hebben :-P

Ennuh, ik hoop dat Anouk zaterdag iedereen van zijn sokken blaast en gewoon eens een paar keer douze points incasseert, trots mag ze sowieso zijn, ze heeft de ballen om zichzelf te zijn en te blijven.

Mijn keuze voor deze week dus, na een hoop omzwervingen:

Veel plezier als je zaterdag kijkt ...... en fingers crossed voor Anouk.

©José '13