Een liedje dat jij kunt spelen op een
instrument (Domien Verschuuren)
Ik kan hier nu natuurlijk gaan
vertellen dat ik “Vader Jacob” kan spelen op een piano of orgel,
maar dat zal iedereen wel kunnen denk ik zo.
Een instrument bespelen kan ik dus
eigenlijk niet.
Wat ik zou willen dat ik mooi zou
kunnen “bespelen” is dan wel het instrument “stem”.
Maar aangezien mijn zoon altijd zegt,
als ik eens een keer meezing, “Als je voor mij zingt mag je
gerust ophouden hoor, lief bedoeld, maar stop nu maar“, denk ik
dat ik toch nog veel moet oefenen;-)
Een dijk van een stem kies ik dus
vandaag als instrument.
Een zangeres die ook uit een of
andere talentenshow is voortgekomen, vraag me niet welke!
Ook was ze al te zien in
verschillende films zoals bijv. Dreamgirls met Beyoncé (ook een
superstrot btw!) en de film Sex and the City.
Haar nog jonge leven gevuld met veel
verdriet, geweld en verlies. Op de een of andere manier raakt ze me
tot op het bot, het uiterste zenuwtopje van mijn hart.
Enige nadeel zou zijn als ik zo goed
kon zingen dat je dan vaak in “the Spotlights” staat;-)
Geduldig wachtte hij tot de zilveren
maan weer even achter de zware wolken verdween.
De dichtbegroeide heg van de immense
tuin gaf hem voldoende beschutting tegen allesziende ogen die
toevallig voorbij kwamen in de rustige villawijk.
Hij wist dat hij snel zou moeten
handelen, niet treuzelen en vooral niet teveel geluid maken.
De maan verzachtte haar stralen en hij
wurmde zich zo snel mogelijk door de heg naar de tuin van de buren.
Hij had het allemaal gezien vanmiddag.
De buurman was met een pakje thuis
gekomen en ineens was de lucht vol kabaal, de hoge tonen die die
bitch van hiernaast uitstootte had hem bijna een gehoorbeschadiging
gegeven.
Hij had geen idee of het van blijdschap
was geweest of van ongeduld, maar het vrouwelijke gegrom kwam van
diep blijkbaar.
Bah, ze was een door en door verwend
nest.
Op hoge poten, met haar neus naar boven
gericht, liep ze altijd door de wijk alsof de lucht die ze inademde
speciaal voor haar werd gefilterd.
In het begin, toen hij hier pas woonde,
had hij nog wel eens geprobeerd om dicht bij haar in de buurt te
komen. Tevergeefs.
Ze keek hem altijd aan alsof hij
zojuist uit een vuilnisbak was gekropen.
Maar vanmiddag had hij haar in
opperste extase een gat zien graven om daar het gekregen voorwerp te
verstoppen. Vanuit zijn eigen kamerraam had hij het vreemde
schouwspel met verbazing zitten bekijken. Zo vuil had hij haar nooit
gezien. Het moest op de een of andere manier echt wel een waardevol
voorwerp zijn. Maar waarom zou ze het begraven?
In elkaar gedoken om zichzelf zo klein
mogelijk te maken sloop hij over het gladgeschoren gazon naar de
groene struiken die achter de klaterende vijver stonden.
Hij wist bijna zeker waar de plek was
en zag tot zijn verbazing het hoopje aarde dat willekeurig terug was
gegooid op het gat.
Vrouwen, niet echt de slimsten
blijkbaar.
Een laatste snelle blik om zich heen.
Niemand in de tuin of op straat zo te horen en te zien.
Met een triomfantelijke blik in zijn
ogen begon hij snel te graven.
Het zand viel in stoffige korrels
rondom hem neer, geen tijd om netjes te werken, jammer dan.
Binnen no time stuitte hij op iets
hards.
Snel pakte hij het voorwerp op en keek
om zich heen.
Plotseling zag hij een miniem
lichtstraaltje vanuit de keuken van het grote huis.
Tussen een spleet in de gordijnen zag
hij de bitch naar hem kijken.
Zijn hartslag maakte overuren, seconden
leken minuten.
Oogcontact.
Hij was betrapt.
Hij zag de woede in haar vurige ogen en
het geluidloze geschreeuw dat ze klaarblijkelijk uit haar lijf
perste.
Triomferend rende hij terug naar de heg
maar hield even stil bij het keukenraam.
Met een spottende blik bekeek hij haar
machteloze razernij, legde zijn buit even op het gras en maakte een
vreugdedansje.
Hij pakte snel zijn gevonden schat op
en rende verder, door de heg, langs de zijkant van zijn eigen huis
naar de openstaande schuifpui en gleed met een noodgang over het
gewaxte parket naar binnen.
Met een grijns nestelde hij zich in
zijn mand en begon verlekkerd aan het bot te knagen.
Ze had gelijk gehad, het was inderdaad
waardevol genoeg om te begraven. Maar de teef zou er nu wel spijt van
hebben dat ze het niet zelf had afgekloven.
Een liedje dat je op je begrafenis wilt
laten spelen. (Michiel Veenstra)
Nou dit wordt waarschijnlijk een heel
erg rare en persoonlijke blogpost.
Kan me voorstellen dat mensen die heel
erg gelovig zijn denken dat ik best een rare vogel ben (dat is soms
ook wel zo;-))
Over deze vraag kan ik met mijn zoon
dus eindeloos praten en nadenken.
Dat is toch alleen maar goed hoor ik je
denken!
Tuurlijk is dat goed om te bespreken,
maar wij (met ons raar soort van droge, sarcastische humor) bedenken
dan de meest stomme, onnozele, lugubere, lachwekkende, shockerende,
confronterende liedjes die je maar kunt bedenken.
En dat kan echt alle richtingen op
gaan.
Bedenk zelf maar eens wat titels die te
maken kunnen hebben met begraven of cremeren.
Bijvoorbeeld met aarde, grond, vuur, as
of noem maar op.
De lijst zou eindeloos kunnen zijn.
En ja we worden daar behoorlijk melig
van.
Maar feit is wel dat iedereen een keer
dood gaat.
En waarom zou je dan alleen de
standaard muziekjes die niet bij jou passen accepteren als een
“nette” vervanging voor waar jij voor staat of wat jou zo jou
maakt?
Uniek is hij/zij die zichzelf durft te
zijn – in alle opzichten, dus ook met muziekjes;-)
Er is me wel eens door een heel erg
dierbaar iemand gevraagd wat ik me bij de dood voorstelde.
In mijn beleving val je in een soort
van diepe slaap die alle ellende wegneemt als in een vluchtige droom.
Of je die droom dan helder beleeft of gewoon nog dieper in slaap valt
dat maakt dan naar mijn gevoel weinig meer uit. Nuchtere constatering
of wishful thinking?
Geen idee, niemand is ooit teruggekomen
om het me te vertellen.
Voor mij in ieder geval een helder
gegeven.
Je komt uit op een hoger level, een
level waar je geen pijn of ellende meer voelt.
Mijn persoonlijke gedachten kunnen
natuurlijk mijlenver van de jouwe zitten qua denken of dromen. En
daar is niks mis mee, iedereen heeft een ander beeld over de dood en
datgene wat daarna gebeurt of net niet gebeurt. Ik laat ook zeker
iedereen in zijn waarde qua geloof en alles wat daarmee te maken
heeft en heb respect voor andere denkwijzen.
