Een korrelige structuur,
overwegend vage grijstinten.
Statig portret van zomaar twee mensen.
Het ademt nostalgie, herbergt verleden.
Twee mensen die eens waren,
twee mensen die niet meer zijn.
Het tafereel spreekt eenvoud,
de expressie eerder verbazing.
Een statig, ingetogen portret
van zomaar twee mensen.
De betovering van lang vervlogen
vastgelegd in een enkel moment,
fractie van mensen die ooit waren.
Stukjes en fragmentjes
veilig opgeborgen in een gen.
Flinters van eigenschappen,
karaktertrekjes en kwaliteiten
liefdevol doorgegeven.
Even stond de tijd stil,
rook en proefde ik sfeer.
Levensvreugd van twee mensen.
Verankerd in veler gedachten,
levendig gehouden in anekdotes,
muzikaal omlijste verhalen.
Twee uitzonderlijke mensen die eens
waren,
die in vele harten nog steeds aanwezig
zijn.
Zomaar mijn Opa en Oma...
©José '12
Klik op de foto voor een groter beeld (als je wil;))