vrijdag 29 augustus 2014

Idyllisch

                       Bron: Wallpapers

Deze MuzikaleVrijdag: #Vogels ... want daar zit muziek in ;-)


Idyllisch

De laatste zonnestralen produceren een schittering op het zacht kabbelende water als ze haar sandaaltjes uittrekt en op blote voeten langs de vloedlijn loopt.
Het verkoelende briesje kriebelt haar benen als het haar jurk speels beroerd.
Ze voelt het frisse mulle zand tussen haar tenen doorglippen bij iedere stap die ze zet.
Serene geluiden strelen haar oren als ze even stilstaat om te kijken naar de vuurrode bal die langzaam aan de horizon verdwijnt. De kracht van de natuur, het overweldigende van het onvoorspelbare, de eindeloze cirkel van het leven.
Als ze zich omdraait treft de aanblik van hun idyllische plek haar als een mokerslag.

Het genieten was begonnen, de fase van samen beschikken over een zee van tijd voor elkaar en de ultieme droom beleven. De herfst van hun leven vieren, de winter als toekomst.
Per toeval vonden ze hun droomplek. Het houten huis met de prachtige veranda, verscholen in een bosrijke omgeving, aan een klein privéstrandje met een eigen houten aanlegsteiger.
Niet meer in al te beste staat verkeerde het, maar in hun ogen het mooiste huisje dat ze ooit hadden gezien. Liefde op het eerste gezicht voor beiden.
Het zelf opknappen voelde als een kind op zien groeien, van weerloos afhankelijk naar een krachtig, bekoorlijk resultaat.
De dag dat ze er uiteindelijk introkken was alsof hun beider zielen nog meer samensmolten, het gevoel van thuiskomen was magisch.
Hun dagen waren gevuld met lezen, genieten van muziek, lange wandelingen in de fabelachtige omgeving. De tochtjes op het water, het ontdekken van nieuwe plekjes die nog onaangetast waren door mensenhanden. Maar vooral hun liefde en het genieten van elkaars nabijheid, de woordeloze gesprekken op de schommelbank op hun veranda, een aanraking of blik was genoeg om te horen en te zien.

Maar hun cirkel werd bruut doorbroken, een onverwachte manoeuvre, het leven nam een andere wending.
Ze had zijn kou gevoeld al voordat ze wakker was. De verandering had haar hart doen verstenen, de droom werd een nachtmerrie. Ontwaken maakte het alleen maar echt, ze wilde blijven slapen, slapen zo diep als ook hij voorgoed deed.

Langzaam slenterde ze terug naar het huis, hun cocon.
De wind stoeide zachtjes met de bladeren van de omringende bomen die een schuilplaats vormden voor allerlei prachtige schepsels die muzikale odes leken te brengen aan de natuur.
Ze liep de drie treden op en liet zich krachteloos op hun bank zakken terwijl een eenzame traan zich vanuit haar ooghoek een weg baande over haar gerimpelde wang.

Het getjilp werd luider, leek vlakbij.
Een prachtig roodborstje landde op haar linkerschouder, een dappere daad voor de anders zo schuwe vogeltjes.
Het eindeloze gepiep leek over te gaan in een staccato van muzikale klanken, klanken die op woorden leken, gezongen vol affectie.
'Ga door met leven, volg je eigen spoor, open de kamers van je hart.' 

                       -----------------------------------------------------------------------------------


Integer, maar rakend tot aan je ziel …. Little bird van Jazzanova met het prachtige stemgeluid van José (what's in a name;-)) James.




©José '14

Vlieg en zing voorzichtg, fijn weekend allemaal! x



zondag 24 augustus 2014

Genietmomentje

Gisteravond een spectaculaire zonsondergang in warme kleuren en majestueuze wolkenpartijen, wel vanuit de auto, dus hier en daar schots en scheef zitten klikken ;-)
Maar dat mocht de (MIJN) pret niet drukken :-P

#Enjoy









Fijne zondag allemaal!! X

vrijdag 22 augustus 2014

Zwemmen


Deze week in de zomerse vrijdagmuziekjes: #Zwemmen
Een fictief onderonsje in 120 woorden ;-)


Nachtelijk zwemfestijn

'Maar ... '

'Shhh liefje, laat me je elegante voetjes bewonderen.
Ik weet dat dit normaal niet jouw stijl is schatje, maar ik weet zeker dat je er snel aan zult wennen'.

Pruilerig kijkt ze hem aan met haar glanzende ogen.
'Vind je me dan niet woest aantrekkelijker als ik mijn stiletto's draag?'

'Natuurlijk snoezepoes, maar die zijn niet waterbestendig! Wacht, we zullen even testen.'
Hij tilt haar behendig op de rand van het bootje met haar benen buitenboord.
'Klein beetje schuiven nog schat.'

Ze kukelt over de rand en wordt omsingeld door ebbenzwart water.
Maaiend met haar armen probeert ze te zwemmen, maar de energie zinkt gelijktijdig met haar hoop, rechtstreeks in haar ravissante betonnen schoenen.





©José '14

donderdag 21 augustus 2014

Hugo Claus - De verwondering























Auteur: Hugo Claus
Titel: De verwondering
Uitgeverij: De Bezige Bij
Genre: Literaire roman
Uitvoering: Gebonden (272 pagina's) en E-book
ISBN: 9789023454045


Omschrijving:
De verwondering noem ik een meesterwerk, in het volle bewustzijn dat die eretitel in de Vlaamse 
literatuur slechts bij hoge uitzondering kan gebruikt worden. Aldus Paul de Wispelaere in De 
Vlaamse Gids.
De meest burleske buitelingen uitvoerend, gunt Claus ons hier als een superbe clown een blik in de zielen van volkomen ontspoorde en ontredderde mensen. Doorsneden, flitsen, visioenen van
geleden ellende aan het Russische front en in Polen, geëtst met het bijtendste zuur, wisselen af
met bevrijdingsdrama's en met de taferelen van Rijckels onttakeling en macabere, krankzinnige
fantasie. Het is groots, verbijsterend en afschuwelijk, benauwend als een nachtmerrie... Aldus
Hans Warren Provinciale Zeeuwse Courant.


Over de schrijver:
Een beknopt overzicht van zijn leven zou hem zeker tekort doen, daarom geef ik jullie liever de
link naar de prachtige biografie die Uitgeverij De Bezige Bij op haar site heeft staan. 
Bio van HugoClaus.


Mijn boekkeuze voor Augustus Klassieke Literatuur Maand, het thema dat door Sandra
succesvol aan deze maand werd gekoppeld, was niet mijn eigen keuze.
Op de vraag van Sandra welke bloggers er graag mee wilden doen, antwoordde ik dat zij dan wel
auteur en titel voor mij mocht kiezen … ik hou wel van een uitdaging ;-)
Ze benaderde enkele uitgevers en vond onder andere De Bezige Bij zelfs bereid om een paar
recensie-exemplaren ter beschikking te stellen. Lucky Me kreeg een van deze exemplaren!
Waarvoor hartelijk dank nogmaals.


Het boek en MIJN leeservaring:
Toen ik er in begon dacht ik op een gegeven moment … Geordende Chaos!
Betreft het hier iemand die ons zware kost in de maag splitst of mogen we er niet al te zwaar aan
tillen? Neemt de schrijver ons in het ootje, denk ik te simpel, of misschien wel te moeilijk?
Je blijft, zeker in het begin, steeds zinnen herlezen omdat je simpelweg dingen mist als je er even
je hoofd niet bij hebt, er gebeurt zoveel dat het je soms duizelt.
Het vaak gebezigde -in een ruk uitlezen- kun je hier sowieso wel vergeten, het moet zo nu en dan
even kunnen bezinken.
Klassiekersmaand, alsof we terug gingen naar onze middelbare schooltijd met de zogenaamde
leeslijst, op de een of andere manier voelde dit toch een beetje als een examen.
Maar nu ik iets, ik herhaal – ietsje, ouder ben weet ik ook dat iedere schrijver zijn boek schrijft en
iedere lezer daarvan zijn eigen interpretatie leest of bedenkt in het brein, verantwoordelijk voor
zijn/haar eigen gedachten, dus het goed of foutgevoel heb ik in een hoek geschopt. Zo goed als ik
kan zal ik mijn ervaring delen, al zullen de meningen uiteraard altijd verschillen, het blijft vooral
een interessant boek alleen al door zijn betoverende taalgebruik, de magie die hij creëert tussen
letters - woorden - en prachtzinnen!


De verwondering:
Het verhaal van en over de 37 jarige Victor de Rijckel, leraar Engels en Duits, geboren in
Waregem, opgegroeid in Roeselaere en nu wonende in Oostende, die zichzelf in feite zo
onbeduidend vind dat hij zelfs het idee heeft dat zijn leerlingen niet eens een bijnaam voor hem
hebben. Hij verzint er dan maar zelf een, Lul de Rijckel …
Met dit gegeven vind ik al dat hij niet echt spoort en dat wordt gaandeweg het boek alleen maar
erger en duidelijker.
Het verhaal wordt vertelt in verschillende perspectieven, allemaal vanuit dezelfde persoon maar
dan toch met andere invalshoeken.
Victor zit in een psychiatrische inrichting en moet van zijn psychiater Dr. Korneel zijn laatstedagen voor hij werd opgenomen op zijn eigen manier beschrijven in een schrift. Van een verpleegster,
Ferdine, krijgt hij echter nog een schrift (zijn dagboek) en vertrouwt hierop de dingen toe waar Dr.
Korneel (volgens Victor) niks mee te maken heeft, in de ik-vorm welteverstaan.


Zo begint het verhaal met de leraar, zijn point of view in de hij-vorm.
De gescheiden man die in een hotel woont en al lopende naar zijn werk refereert aan zijn ex-vrouw
Elizabeth die hem verlaten heeft. Elizabeth, een minderjarige leerlinge die hem verleidde, zo
beweert hij, maar vanuit een ander perspectief blijkt het weer andersom te zijn.
Als hij van de Prefect (hoofd van de school) de opdracht krijgt om die avond een toespraak te
houden bij een vergadering om hem in te leiden, weigert hij en gaat naar een gemaskerd bal, het
bal van het Wit Konijn. En daar begint de miserie ;-)


Hij raakt geobsedeerd door een prachtige vrouw, Allesandra, die hij volgt tot op de Dijk en
waarvan hij later beweert haar te hebben gered van zelfmoord.
Een van zijn leerlingen zegt de vrouw te kennen.
De jongen, Albert Verzele, neemt hem mee vanuit Oostende naar Hekegem, de plaats waar het
volk nogal fascistisch ingesteld is en waar Crabbe, een voormalige overloper, een SS-officier
verheerlijkt wordt.
Op een gegeven moment lijkt het zelfs alsof Victor en Crabbe in elkaar overlopen, dat Crabbe in
Victors lichaam lijkt te huizen.
Vreemd volk dus in dat Hekegem, waar ze Pier ontmoeten in zijn herberg en waar de beeldhouwer
Sprange beelden maakt ter nagedachtenis aan die held van hun, Crabbe. Deze is volgens de
ouders van Allessandra vroeger te vondeling gelegd bij hun. Allesandras ouders, Alice (Pools van
geboorte) en Richard Harmedam, wonen in een kasteel in Hekegem, kasteel Almout.


Vind Lul de Rijckel zijn adorabele Allesandra en wat brengt hem dit?
Hoe staan de dorpsbewoners van Hekegem tegenover de leraar en zijn leerling, die hij voor het
gemak soms ook zijn neef of zoon noemt?
Wat brengt zijn insluiting in de psychiatrische inrichting op en wat doet dit met zijn geest?


Zelfs NA het lezen van dit boek blijf je je afvragen in hoeverre Victor een stoornis heeft, en wat
voor stoornis dit dan zou kunnen zijn? 
Ik hou het maar op een verwarde geest die wel meerdere identiteiten schijnt te hebben, maar die
ook weet te relativeren op sommige momenten.
Ik zei al tegen Sandra na het lezen van dit boek … in een woord – Complex! Ik kan me ook niet
voorstellen dat er iemand precies de kern van het verhaal weet te verwoorden zonder bepaalde
dingen te verklappen, volgens mij is dit het eerste boek waar ik tijdens het lezen me suf heb
geschreven in mijn notitieboekje om maar alle details te onthouden, die trouwens bij verder lezen
ineens weer heel anders lijken te zijn ;-)
Verwonderd – ja dat kan ik me voorstellen qua titel, maar misschien had ik verbijsterend nog wel
meer voor me zelf gekozen, je blijft je namelijk verbazen over de wendingen die een geest kan
nemen.

Ook Sandra zelf en Johanna lazen dit boek voor #AugustusKLM hun leesbeleving vind je bij de
volgende links:

Sandra Schrijft en Leest ------> KLIK Tevens kun je bij haar dit boek winnen, dus check het! ;-)

Johanna's Blog ---------> KLIK


Heel erg interessant dus om te lezen!
Hartelijk dank nogmaals Uitgeverij De Bezige Bij voor het recensie-exemplaar en natuurlijk
Sandra voor het mooie initiatief!



©José '14 #AugustusKLM











woensdag 20 augustus 2014

Ode aan het schrijven



































Ode aan het schrijven.

Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje van Peter de Kievit, mede-organisator van een nieuw evenement in onze gemeente dat plaats gaat vinden op 29 augustus in en bij Theaterboerderij Boeket, Rosselsweg 3 in Nederweert.


waar echte cracks en hobbyschrijvers uit eigen werk voordragen (uitleg in een notedop ;-))

Ik werd uitgenodigd om deel te nemen, daar waar ik dacht om te komen kijken/luisteren, is het de bedoeling dat ik als hobbyschrijver deelneem.
Voor wie mij kent zal het niet vreemd zijn dat ik alleen al bij het lezen van de mail tot ver achter mijn oren begon te blozen....
Ik??!! Een schrijver??!!
Als ik mezelf een stempeltje moest geven was het eerste dat er in me op kwam niet schrijver.
Meer een chaotische spraakwaterval in de vorm van een blogger, alles wat me bezig houdt op papier zetten, dus voordragen zal ik nog even moeten oefenen ;-)
Maar gelukkig fungeren we in groepjes van twee en ben ik blij dat ik een koppeltje mag vormen met Karin Vossen van Schrijvers Kring Ospel.
Karin heeft zelf al allerlei gedichten en zelfs bundels gepubliceerd ook in samenwerking met andere leden van SKO, kijk maar eens op hun site bij gedichtenbundels. 
Heel erg blij ben ik dus met haar tips en tricks. Deze dame heeft de organisatie dus ook op mijn/dit blog geattendeerd, waarvoor dank natuurlijk!! 
Ik ben zéér VEREERD, maar ook strontzenuwachtig ;-)

Maar dan rijst bij mij dus meteen de vraag: Wat willen mensen horen? Horen is anders dan wanneer je een gedicht of verhaaltje zelf leest. Dus wat komt goed over als ik het luid en duidelijk moet voordragen?
Heb je een suggestie, spit it out ;-)

Een vorm van schrijven die de andere deelnemers niet hebben is het recenseren of beter gezegd, het delen van leeservaringen door middel van verkregen recensie-exemplaren. In mijn geval voornamelijk van Uitgeverij de Fontein.
Dus daar ga ik zeker iets over vertellen.

Voor het programma – waaronder ook een aantal leuke workshops verwijs ik je graag naar de site.
Ennuh, als je soms komt en je ziet en hoort me voordragen, wees een beetje lief want het zal mijn eerste keer worden :-P

Schrijven is voor iedereen, ongeacht je leeftijd, niveau of in wat voor vorm dan ook.
Hey, zelfs een boodschappenlijstje kan prachtig zijn, als je het tenminste op een spannende manier voordraagt ;-)

Schrijf voorzichtig en denk aan mij …..............

©José '14

vrijdag 15 augustus 2014

Markant

                         (Bron: Google Wallpapers)


Markant

De vrijgezelle man, we zullen hem voor het gemak maar even Wim noemen, had zijn hele leven al van alles verzameld. Zijn drang was zo groot dat het geheel zich langzaam maar zeker ophoopte in de letterlijke betekenis van het woord. Je kunt het zo gek niet bedenken of hij had het wel ergens in huis liggen.
Misschien had het wel iets te maken met zijn jeugd. Het grote gezin waarin hij opgroeide, met 8 kinderen waarvan hij op een na de jongste was, had het niet makkelijk na de oorlog.
Hij had toentertijd al een broertje dood aan opruimen, en toen was hij ineens de jongste.

Zijn verzameling trok de aandacht van nogal wat bezoekers, in de loop der jaren was het een komen en gaan van gasten die soms zelfs het leven lieten in zijn georganiseerde puinhoop.
Een lijkschouwer zou er waarschijnlijk de dag van zijn leven hebben met de her en der verspreidde gemummificeerde beestenbende.
Tussen al die hebbedingen voelde hij zich thuis, in zijn element.
Hij snapte dan ook niets van alle ophef die de buurt maakte over zijn stulpje, of de drukte die men maakte over zijn gezondheid die te wensen over zou laten.
Tsss, hij zorgde echt wel voor zichzelf. Hij at zelfs gevarieerd! Kattentongen, bokkenpootjes, scholiertjes maar zijn favorieten waren toch echt wel de roze koeken!

Er was precies genoeg ruimte voor een paadje vanuit de keuken naar zijn Lazy Boy in de woonkamer waar hij sliep en nadacht over zijn leven en van daar uit naar het toilet waar hij zijn potlood bewaarde om daar meteen op zijn gemak zijn boodschappenlijstje te maken op gerecycled papier. Wat wil een mens nog meer!!??
Hij beschouwde zichzelf als een wijze oude uil, gevormd door het leven en de omstandigheden.
Tot de dag dat de gemeente hem maande om zijn rotzooi op te ruimen en zelfs als aansporing een grote container voor zijn huis hadden geplaatst. Hoe DURFDEN ze!
Wim overzag zijn levenswerk en besloot het niet te pikken.
Hij nam het mysterieuze zwarte potje dat hij op zijn bijzettafel bewaarde en strooide een beetje van het witte poeder over zijn geliefde roze fondant, zette zijn favoriete single van Metallica op repeat, nam plaats in zijn heerlijke stoel en verorberde met smaak zijn laatste kruimels onderwijl zachtjes  mee neuriënd met Cyanide.


De buurvrouw zag een week later pas het velletje toiletpapier dat op de binnenkant van het vuile raam geplakt zat met de tekst:

Ik verzamelde gewoon stof .......... stof tot nadenken!




©José '14

Met dank aan de inspirerende woorden van Trui (en haar kids!) ;-) 
Koeken , Potlood en Uil !  Dank jullie wel! x

Eten

#Alles wat met eten of BBQ te maken heeft deze week


 
Nou zag ik laatst weer een komische foto van zoon die al heel vroeg de neiging had om alles maar zelf te doen, hij was voor geen gat te vangen zeg maar.
Zo liep hij bijvoorbeeld al met 10 maanden en was daarna niet meer te stuiten, zijn ontdekkingsreis door de wereld van de grote mensen begon dus al op tijd. Niets was veilig, alles moest zelf. Zo 'repareerde' hij toen al zijn hele wagenpark qua auto's, tractors, en vrachtwagens, dat laatste doet hij trouwens nog steeds ;-)
Maar ook zelf eten hoorde daar natuurlijk bij, al belandde er vaak meer naast zijn mond dan erin zoals je op de foto ziet ;-)
Rode bieten, die hij toen nog wel lustte, stonden er op het menu en het leek wel alsof hij iets geslacht had en zo in de bloederige massa had gebeten. Bloederige bietjes die zo te zien wel smaakten.

Dusssss ….. dacht ik om hem dan maar ook meteen een nummer te vragen waar hij het eerst aan dacht bij bloederige rode bieten (yep, dat zit in onze genen ;-). 
Niet mijn ding, net iets TE heftig maar vooruit dan, Sepultura met Roots Bloody Roots ….....
(oren dicht ;-))

 

Fijn weekend iedereen!!!

©José '14

vrijdag 8 augustus 2014

Reflectie



Reflectie

Als een elfje ligt haar lijfje genesteld op het koele gras op een vrolijk gekleurde quilt.
Het dunne laagje zweet verraad haar verre reis naar dromenland, kleine lippen een beetje geopend door haar vederlichte ademhaling, het wipneusje gericht naar alles verwarmende zonnestraaltjes die door het bladerdek kans zien haar te raken.
Ik kijk naar haar donkere wimpers die als trillende vlindervleugeltjes zachtjes haar perzikwangetjes beroeren. Onbezorgd, onschuldig, overgegeven aan een onontbeerlijk middagdutje.
Ik kijk genietend op haar neer, zie de schaduw van haar oma's gezicht langzaam samensmelten met het hare en voel alleen maar pure liefde voor zoveel moois. Meteen voel ik de goesting, de aandrang haar op te pakken, te knuffelen – om vervolgens nooit meer los te laten.

                                      ==================================================



Een fictief verhaaltje in 120 woorden, met de gekregen woorden van
 Dingen die fijn zijn : Gras - Wimpers en Goesting  Dank je wel!! x

©José '14


Hoge bomen ...

                              Bron: Google pics


Deze week zetten we een muzikaal-vrijdag-boompje op ;-)

#Boom, je hebt ze in vele soorten en maten, in geuren en kleuren, met of zonder opbrengst – nee geen geldbomen nog helaas – maar wel met overheerlijk fruit, prachtige bloesem, noten of gewoon een beschermend bladerdek.

Denk ik aan bomen is mijn eerste gedachte aan een hele grote notenboom bij ons in de tuin vroeger. Daar was het in de zomer altijd heerlijk toeven, een beetje schaduw en volgens de overlevering waagden zich geen muggen onder die boom. Nou heb ik daar sowieso nooit last van, ze lusten me blijkbaar niet ;-)
Onder die boom werd het meestal gezellig, we lesten onze dorst, aten er vaak, we kletsten er lustig op los en vaak zaten we er met de familie – het gezin – maar ook daarna met onze aanhang en/of vrienden en vriendinnen. Mooie zomerse zwoele avonden vol plezier.

In feite kun je dat dus best een Familie-boom noemen en laat 2Pac daar nou een prachtig nummer over geschreven hebben: Family Tree die natuurlijk over onze stambomen gaat ;-)
#Kippenvelstem en lyrics!! 




Fijn weekend en kruip eens onder een boom, daar krijg je inspiratie ;-)

©José '14

donderdag 7 augustus 2014

Oppassen ...


Oppassen


Zachtjes, om de baby niet wakker te maken, sluipt Esmée, in de buurt beter bekend als het meisje met haar eeuwige ijsje, door het oude huis waar ze aan het babysitten is. Ze neust wat rond om haar nieuwsgierigheid te bedwingen en ontdekt dat er zelfs verborgen kamers in het gigantische paleisje zijn. 
Voorzichtig opent ze deuren, sommigen luid piepend anderen geven geen kik. De prachtige slaapkamers en de meerdere badkamers zijn allemaal stijlvol chic ingericht en nergens ligt ook maar iets scheef of verkeerd. Alsof je in een woonmagazine terecht bent gekomen.
De eigenaren van dit huis wonen er nog niet zo lang en hebben beiden topfuncties bij grote internationale concerns waarvoor ze 's avonds nog al eens buiten de deur moeten vergaderen.
Esmée is allang blij, een leuk bijbaantje dat goed verdient is best moeilijk te vinden, en daarbij ligt de baby al in bed als ze moet oppassen, dus ook nog eens een makkelijk baantje.

Op zolder ontdekt ze een deur die naar het schijnt leidt naar een rommelkamer. Wanneer ze wat aan het schemerdonker gewend is ziet ze plotsklaps bewegingen, schaduwen op de muur rechtsachter in de kamer achter een hoge antieke kledingkast. Ze houdt haar adem in en durft nauwelijks te bewegen. Het kleine dakraam geeft amper genoeg licht om veel te zien, ze onderscheidt maar nauwelijks de omtrekken van oud meubilair waarover lakens gedrapeerd zijn. Een staande lamp of staat daar een persoon?
Geritsel … en gepiep.
Doodsbang is ze voor muizen en ze zal duizend doden sterven als het een rat blijkt te zijn maar toch loopt ze zo geruisloos mogelijk naar de kast.
Gekraak … zijn dat haar voeten of is er nog iemand in de kamer? 
Ze voelt haar hart in haar keel bonzen als ze aarzelend nog een stapje zet, ze knijpt haar ogen tot spleetjes om beter te focussen als ze plotseling een kreet hoort, een langgerekte hoge kreet die haar bloed bevriest.
Van schrik struikelt ze over een obstakel op de grond en valt met haar snufferd voorover op de plankenvloer.
Ze tilt haar hoofd snel op en kijkt in de verbaasde ogen van haar werkgevers die kennelijk toch maar besloten hebben om thuis te blijven en hun intieme vergadering in alle rust in het antieke bed te houden.
Esmée krabbelt met het schaamrood op haar kaken en vlammend rode oortjes op en mompelt dat ze naar huis moet waarna ze zo snel mogelijk naar beneden rent en door de voordeur naar buiten sprint, het verbaasde stel in opperste verbazing achterlatend in een iets minder extatische bui.
Wéér op zoek naar een nieuwe oppas …. die jeugd van tegenwoordig ;-)



Fictief verhaaltje met de gekregen woorden van Madame Life's like a pie:
Een meisje met een ijsje, rode oortjes, rommelkamer 

Pas op en lees voorzichtig :-P

©José '14


woensdag 6 augustus 2014

Thea Beckman – Kruistocht in spijkerbroek






















Auteur: Thea Beckman
Titel: Kruistocht in spijkerbroek
Uitgeverij: Lemniscaat
Uitgegeven in: 1973
Genre: Jeugdboek
Uitvoering: Hardcover en luisterboek
ISBN: 9789060691670


Toen Sandra met het idee kwam om Augustus om te dopen tot Augustus Klassieke Literatuur Maand of op Twitter of Instagram met de hashtag #AugustusKLM, vond ze bijna 40(!!) bloggers die graag mee deden aan deze uitdaging: Lees 1 (of meer, zoveel je wil;-)) klassieke boeken en laat weten wat je er van vind op haar blog.
Zoals ik al eens eerder aangaf was ik zo stoer om haar dan auteur en titel voor mij te laten kiezen, extra challenge voor mij ;-)
Mijn leeservaring van dat boek zie je later deze maand.
Maar dit was voor mij ook de ultieme gelegenheid om een van mijn favoriete jeugdboeken te herlezen. Kruistocht in spijkerbroek zoals je al begreep, waarvoor Thea Beckman in 1974 de Gouden Griffel kreeg en een Europese prijs voor het beste historische jeugdboek!

Auteur:
Van de site van Uitgeverij Lemniscaat:
Thea Beckman wilde als kind graag schrijfster worden of ontdekkingsreiziger.
Ze werd in 1923 geboren en was enig kind. Haar vader was kantoorbediende bij de Holland-Amerikalijn, maar werd in de crisisjaren ontslagen en raakte werkloos. Studeren was er daardoor voor Thea niet bij; daar was geen geld voor. Maar het was ook omdat Thea een meisje was en haar ouders vonden het vanzelfsprekend dat ze thuis mee zou helpen in de huishouding.
In het begin leek Thea zich daarbij neer te leggen; ze deed de afwas, werkte op kantoor en zorgde voor haar man en kinderen. Maar toen de kinderen eenmaal wat groter waren en ze meer tijd kreeg om te schrijven, was ze niet meer te stoppen.
Ze schreef meer dan dertig boeken en ging alsnog studeren. Met haar boeken won ze veel prijzen, waaronder Zilveren en Gouden Griffels en verschillende prijzen en eervolle vermeldingen van de Nederlandse Kinderjury.
Het werk van Thea Beckman is 'geadopteerd' door Kinderboekwinkel Moeder Aarde in Sittard. Hier kunnen ze je meer over haar boeken vertellen.
Thea stierf 5 mei 2004.

Over het boek:
Allereerst de prachtige tot de verbeelding sprekende cover, geniaal!
Wat mij toen ik jong was het meeste aantrok in dit boek was het tijdreizen omdat ik geschiedenis heel erg leuk en interessant vond. Ik zou dan ook dolgraag net als hoofdpersoon Dolf terug gaan naar de middeleeuwen met zijn majestueuze paleizen en kastelen met de onneembare muren en kantelen waarvan je met pijl en boog kon schieten (goh, ik was snel tevreden ;-)). De stoere (meestal donkere, knappe ;-)) ridders op mooie paarden, de eindeloos mooie ongerepte natuur waar ik dan dagelijks met mijn eigen paard zou rondzwerven om de nachten onder de blote sterrenhemel door te brengen aan een knapperend kampvuur, een wild zwijn aan het spit dat dan weggespoeld werd met sterke koffie uit een of andere tinnen kroes. (Hmm, zou ik daarom nu zo'n koffieleut zijn?)

De 15-jarige Dolf (Rudolf Wega) wil als vrijwilliger voor twee van zijn vaders collega's het experiment aangaan om in hun tijdmachine terug te gaan naar de middeleeuwen om daar een riddertoernooi te bekijken.
Door een foutje belandt hij echter op een andere plek, Spiers in Duitsland.
De bedoeling is dat hij vier uur de tijd heeft om daar te vertoeven en dan op precies dezelfde plek van zijn landing te gaan staan om terug te worden gehaald. Door onvoorziene omstandigheden gaat er iets fout, reist een andere jongen terug naar deze tijd en Dolf lijkt voor altijd in de middeleeuwen vast te zitten.
Hij leert Leonardo kennen, een student op weg naar Bologna en samen zien ze een gigantische groep kinderen voorbij komen. Beide jongens besluiten mee te gaan in deze kinderkruistocht.

De kruistocht wordt geleid door twee monniken en de door God uitverkoren herdersjongen Nicolaas die op weg zijn naar Genua waar Nicolaas de zee zal splijten om daarna over te kunnen steken naar Jeruzalem, het heilige land waar ze met hun 8000-koppige kinderleger de Saracenen zullen verdrijven.
De tocht is lang en het middeleeuwse onherbergzame landschap zorgt voor allerlei ontberingen die de twee monniken blijkbaar weinig doen, ze calculeren al bij voorbaat heel veel dode kinderen in. Maar Dolf weet met zijn hedendaagse kennis veel problemen op te lossen en blijkt een ware leider te zijn waarbij hij echter voorzichtig te werk moet gaan om maar niet voor een ketter aangezien te worden. De maanden die de kinderen onderweg zijn vergen veel geloof, hoop maar ook zeker doorzettingsvermogen en vertrouwen. Ze gaan immers een fantastische toekomst tegemoet, zo is hun beloofd. Het sociale aspect komt heel sterk naar voren in dit boek, allen voor één en één voor allen.


Het kinderleger van zwervertjes, verstotenen, weeskinderen en enkele adellijke telgen komen uiteindelijk wel op de plek van hun bestemming. Maar komt hun droom uit of zijn ze toch op de een of andere manier voorgelogen?
Zal de zee splijten of zal het hun Waterloo zijn?
Kan Dolf überhaupt nog ooit terug naar zijn ouders?
Allemaal vragen die je je zelf stelt tijdens het lezen, ja zelfs nu nog na het tig keer herlezen bleef ik het een spannend en heerlijk leesbaar boek vinden.
Geen zware kost, maar je wanen in fantasierijke jeugdherinneringen, geprikkeld door gebeurtenissen visualiseer je je jeugddroom en bent voor even een stoere ridder, ja of wat dacht je, een beminnelijke jonkvrouw die te teer is om aan te raken soms? Dacht het niet, gewoon een ridder die alles overleeft ;-)

Heel graag wilde ik vroeger Dolf zijn, maar ja twee weken later was ik bijvoorbeeld ineens Pippi Langkous inclusief aap op mijn schouder of een van de vijf van Enid Blyton, fantasie zat had ik, lezen doet dat met je ;-)

Snuffel eens in een oude boekencollectie van je familie, vrienden of bekenden, wie weet kom je nog een klassiek juweeltje tegen! 

Veel leesplezier!! 


©José '14


zondag 3 augustus 2014

Week in wolkigheid ...

Zomaar wat omhoog staren

Zomaar mijn gedachten laten dwalen

Zomaar wegdromen

Zomaar in mijn eigen wolkenwereldje














Fijne zondag/week allemaal! x

©José '14

vrijdag 1 augustus 2014

Drie ons groenten .....

Deze week op de #MuzikaleVrijdag van de zomermaanden : #Groente

Had ik al verteld dat wederhelft zelf groente en kruiden aan het kweken is geslagen dit jaar?
Geen spectaculaire hectaren vol, maar gewoon een postzegeltuin-oppervlakte.
Bij deze een foto van de megawortels, ben namelijk gek op wortelstamp ;-)

 Geduld is een schone zaak, en volgens mij gaat dat wel goed komen ... #KeepTheFaith (Bon Jovi ;-))

Maar qua muziek dus, zomers geluid met iets van groente in de titel/band/zanger(es).
Keuze in overvloed, wilde eerst Freak on a Leash van Korn (yep, mais), maar dacht dat jullie daar waarschijnlijk niet vrolijk zomers van worden … :-P
Dus dan maar de Black Eyed Peas met Fergie, dat is vrolijk genoeg om een eendagsvlieg nog een dag langer te laten ronddartelen ;-)



Fijn weekend, geniet van het mooie weer en ik duim dat er niet WEER overstromingen zijn op plekken waar geen water hoort te zijn normaal ….

©José '14