vrijdag 15 augustus 2014

Markant

                         (Bron: Google Wallpapers)


Markant

De vrijgezelle man, we zullen hem voor het gemak maar even Wim noemen, had zijn hele leven al van alles verzameld. Zijn drang was zo groot dat het geheel zich langzaam maar zeker ophoopte in de letterlijke betekenis van het woord. Je kunt het zo gek niet bedenken of hij had het wel ergens in huis liggen.
Misschien had het wel iets te maken met zijn jeugd. Het grote gezin waarin hij opgroeide, met 8 kinderen waarvan hij op een na de jongste was, had het niet makkelijk na de oorlog.
Hij had toentertijd al een broertje dood aan opruimen, en toen was hij ineens de jongste.

Zijn verzameling trok de aandacht van nogal wat bezoekers, in de loop der jaren was het een komen en gaan van gasten die soms zelfs het leven lieten in zijn georganiseerde puinhoop.
Een lijkschouwer zou er waarschijnlijk de dag van zijn leven hebben met de her en der verspreidde gemummificeerde beestenbende.
Tussen al die hebbedingen voelde hij zich thuis, in zijn element.
Hij snapte dan ook niets van alle ophef die de buurt maakte over zijn stulpje, of de drukte die men maakte over zijn gezondheid die te wensen over zou laten.
Tsss, hij zorgde echt wel voor zichzelf. Hij at zelfs gevarieerd! Kattentongen, bokkenpootjes, scholiertjes maar zijn favorieten waren toch echt wel de roze koeken!

Er was precies genoeg ruimte voor een paadje vanuit de keuken naar zijn Lazy Boy in de woonkamer waar hij sliep en nadacht over zijn leven en van daar uit naar het toilet waar hij zijn potlood bewaarde om daar meteen op zijn gemak zijn boodschappenlijstje te maken op gerecycled papier. Wat wil een mens nog meer!!??
Hij beschouwde zichzelf als een wijze oude uil, gevormd door het leven en de omstandigheden.
Tot de dag dat de gemeente hem maande om zijn rotzooi op te ruimen en zelfs als aansporing een grote container voor zijn huis hadden geplaatst. Hoe DURFDEN ze!
Wim overzag zijn levenswerk en besloot het niet te pikken.
Hij nam het mysterieuze zwarte potje dat hij op zijn bijzettafel bewaarde en strooide een beetje van het witte poeder over zijn geliefde roze fondant, zette zijn favoriete single van Metallica op repeat, nam plaats in zijn heerlijke stoel en verorberde met smaak zijn laatste kruimels onderwijl zachtjes  mee neuriënd met Cyanide.


De buurvrouw zag een week later pas het velletje toiletpapier dat op de binnenkant van het vuile raam geplakt zat met de tekst:

Ik verzamelde gewoon stof .......... stof tot nadenken!




©José '14

Met dank aan de inspirerende woorden van Trui (en haar kids!) ;-) 
Koeken , Potlood en Uil !  Dank jullie wel! x

8 opmerkingen:

  1. knap!!! waar kan ik mijn woorden doneren?? hier?? vooruit: Hommels, rozen, post X Es

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. LOL, jij bent razendsnel!! :-P Oké!! *Gaat nadenken* ;-) THX! x

      Verwijderen
  2. O, geweldig weer hoe je dat omschrijft moest eerst aan dat tv programma denken, met die verzamelingen (zooi) waar mensen in kunnen leven, dat geeft stof tot nadenken, haha

    Fijn weekend, yvon

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja zo zag ik het ook voor me, kan alleen nooit uitstaan als mensen zich daar mee gaan bemoeien en dan ook nog op TV, belachelijk, ik kijk daar ook nooit naar, voelt als aapjes kijken met hindernissen ;-)

      Verwijderen
  3. Geweldig! Ben al benieuwd naar het verhaal rond de Hommels van Es!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi! Mensen gebruiken de vreemdste argumenten om zich opeens met het leven van een ander te bemoeien. Kriegelig gevoel krijg ik er van. Al zit er natuurlijk van alles onder...aan beide kanten. En dat op tv, op het exhibistionistische af. De dierentuin van de mens...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Yep, hier ook. Iedereen in zijn waarde laten lijkt me een strakker plan ;-)
      Precies, raar soort reality tv, niet mijn ding ook. Als ze nou zelf om hulp zouden vragen vond ik het een ander verhaal :-)

      Verwijderen